Tek Rakibim Kendim

Sonbahar

Kars’ın uzak ve ıssız ilçelerinden Digor’da bol yağmurlu bir günde (ki yağmur yağmazsa kar yağan yerlerdendir) ilçenin jandarma karakol komutanı olan babam ile o zaman üniversite tezini yazmak için yanımıza gelen dayım odada konuşuyorlar. Dayım zamanı için oldukça zor olan daktilo ile tez yazma işinden hem sıkılmış hem yorulmuş bir şekilde elinde sıcak çay, babamın odasına geldiğinde “Ne yağıyor be enişte?” diye muhabbete giriyor. Babamın tasdiki ile dışarıdaki sağanaktan korundukları odanın penceresine istemsizce yöneliyorlar. Yağmurun bardaktan boşanırcasına yağdığı bu günde aklı başında olan insanın dışarıda durmaması gerekirken, hemen karakolun yan tarafında inşa edilmiş olan ilkokul bahçesinde bir çocuk koşturup yağmurun tadını çıkartıyor. Yoğun yağmur dolayısıyla biriken su öbeklerine koşarak zıplayan daha sonra tekrar hızlanıp başka bir öbeğe hoplayarak suları sıçratma oyunu oynayan çocuğun ne ıslanmayı ne de yağmuru umursamadığını görüyorlar.

Babam dayıma doğru bakıp ilçenin yoğun yağışı ve kötü havası ile ilgili genel geçer bilgiler verdikten sonra haliyle çocuk sahibi olmanın kolay bir iş olmadığına, bu işin sorumluluk istediğine, oradan hastalığına bakımına falan girerek derse başlıyor. Dayım bir yandan sıcak çayını yudumlarken haliyle eniştesine kafa sallayıp onay vererek dinliyor. Babam pencereden okul bahçesinde hoplayan çocuğa bakarak bahis açtığı konuyu nihayet “Bu yağmurda küçücük çocuk dışarı bırakılır mı arkadaş? Bunun öğretmeni, annesi babası yok mudur? Ne yapıyor bu çocuk yaw yağmurda sırıl sıklam oldu! Kimin çocuğu bu çocuk, salak mıdır nedir?” diye serzenişte bulunuyor. Dayım çayından bir yudum daha aldıktan sonra babamla göz göze gelip dikkatli dikkatli yeniden sular üstünde hoplayarak koşan çocuğa bakıyorlar. Babam büyük bir hiddetle askeri yanına çağırıyor…

Tam kendi yarattığım rakibim olan kendimi “Yağmur altında en çok su sıçratabilme oyununda” yenecekken asker abinin koşarak bana gelişini görüyorum. Artık oyun yakında biteceğine göre en kuvvetli sıçramamı yapmak için hızlanıyorum. Büyük su birikintisine zıplayıp bütün vücudumla otururken tam beni yakalayacak olan asker abiyide bir güzel çamura batırıyorum. Asker abiler bazen benim kulağımı çekerler ama her yanı çamur olan askerin böyle bir girişimi yok. Asker bölük komutanının odasına bakarken oda penceresinde bir adamın sağa sola el kol hareketi yaptığı, bir diğerinin de sırıtarak kahkahalarla güldüğü bu mesafeden bile görülüyor. Sonuçta son sıçramam ile en çok suyu ben sıçrattığım için azılı rakibim kendimi yine yeniyordum.

11903864_10153030300526560_2250244258122554529_n.jpg

Kış

Kar toplarını stok yaparak oluşturduğum cephaneliğimde yok yok. İçine soktuğum dal parçasıyla dizayn ettiğim el bombalarından mı yoksa kartonu bükerek boru haline getirdiğim kar topu bazukamdan mı bahsedeyim?

Sivas’ın güzel ilçesi Suşehri’nde büyük bir karakol bahçesinin köşesindeyim. Kaza yapınca yakayı ele veren eroin kaçakçılarının el konulan Mercedes’i benim karargahım olmuştu. Bir hafta boyunca sinsice yaklaşıp kartopu yağmuruna tuttuğum nöbetçi askerleri daha fazla rahatsız etmemem gerektiği hatırlatıldığından beri yine en büyük rakibim olan kendim ile mücadeleye girişmiştim.

Cephanemin bol olmasına karşın, diğer tarafta bulunan karton ve kar ile desteklenmiş bir kale duvarı bu atışlarımı engelliyordu. Kale duvarına ağır darbeler indirip iyice yıpratmış bir vaziyette ele geçireceğim vakit, düşmanın yardımcı birlikleri olan jandarma köpekleri imdadına yetişmesin mi? Mecburen onlara da kar topu atışı yapmak zorunda kalmıştım ama acıdığımdan onların atışlarını bombeli bombeli yapıyordum. Lakin dallarını çekip attığım daldan kar bombalarımı köpkekler yere düşmeden havada ağızlarıyla yakalayıp imha ediyorlardı. O da ne! Köpekler saldırıya geçmiş üzerime doğru akın halinde geliyorlardı. Birisi ile güreşirken diğeri itliyordu. Tek çarem cephaneliği bırakıp kaçmaktı. Bu sefer en büyük rakibim olan kendim beni alt etmişti.

Koşarak uzaklaşırken karakol dışında üstü buz tutmuş su kanallarını fark ediyorum. Yani buz varsa kırılmalıdır! Hop hop diye zıplarken meğer birisi çok derinmiş. Belime kadar suyun içindeyim artık. Resmen kendimi tuzağa düşürdüm sanırım. Botlarımın için buzlu su dolu ve kilotum gtüme yapışık bir halde eve gidiyorum. Suratım koşturmadan terlemiş haldeyken altım buzlu su halde annemden dayağı yiyorum. Bütün rakiplerin en kuvvetlisi.

Ve kısa bir süre sonra sabah uyandığımda yürüyemediğimi farkediyorum. Ezberlediğim ödevim olan İstiklal Marşı’nı okuyamadığım için üzgünüm. Felçli bir hafta barış ilan ediliyor ve her şeyin başı sağlık diyorlar.

10423765_10152266086851560_7972861499712963984_n

İlk Bahar

Pedalı daha hızlı çeviriyorum. Baharın gelişi ile tekrar garajdan çıkan bisikletin yarattığı sürme keyfi diğer yandan kimin kazanacağının bilinmezliği! Ben mi yoksa kendim mi kazanacaktı?

Belirlediğim yarış parkuru bir çok engel barındıran özel parkur etabına sahipti. Şehir çıkış terminalinden yokuş aşağı sürülecek bir kilometrelik çevirmeden sonra çarşı içinden geçilip ilkokul yolundan sağa dönülürken, parkurda yarışan bisikletçilerin yoldan geçen arabalara da dikkat etmesi gerekecekti. Zorlu yokuş yukarı çevirme muhtar amcanın evin köşesinden tekrar sağ yaparken, hemen hamam karşısında bulunan kömürcü Ahmet amcanın çok dik yokuşundan salınım gerçekleştirerek dedemlerin evine son kuvvet pedal çevirme ile bitecekti.

Yarış kola takılan Casio saatin kronetresine dokunma ile başlarken ilk yarışmacı olan kendim oldukça başarılı bir süreye imza atmıştım. Peki en büyük rakibim olan kendimin alacağı skor ne olacaktı? Heyecanla yeniden başlangıç çizgisindeki yerimi almış kendi kendimi motive etmeye çalışıyordum. Hazır olduğumda pedalı çevirirken hızla ileri fırlamıştım ki o da ne? Hakemler saatin kronometresine tam basamadığı için süre başlamamıştı! Bu olaydan dolayı hakem olan kendim yarışmacı olan kendimden özür dilemiş özür de kabul edilmişti. Tekrar başlangıç çizgisine gelinirken beklenen yarış heyecanı herkes tarafından hissedilir olmuştu.

Hakemin saatin kronometresine bu sefer basabilmesi sonucu bisikletin pedalına yüklenmiştim. Son sürat yokuş aşağı salınan bisiklet çarşı içinden geçip bir solukta ilkokul yoluna gelinvermişti bile. Arabaların da görülmemesi bir diğer avantaj idi. Sonuçta yarışmayı bir miktar da şans belirlemez miydi? Artık yokuş yukarı zorlu bir yolun geçilmesi gerekiyordu. Ayağa kalkarak gerçekleştirilen bu azim ve hırs dolu mücadeleyi Lance Armstrong görse ağlardı. Sonunda muhtar amcanın evin köşesinden yapılan sağa dönüş ile düz yola çıkılmıştı ama enerjimizde bitmeye başlamıştı. Zar zor çevrilen pedallar kömürcü Ahmet amcanın çok dik yokuşuna geldiğinde sonunda terden ıslanan yüzüme vuran rüzgarı ve dinlenme rahatlığı vücutta hissediliyordu. Bu çok dik yokuştan hafif bombeli çıkışa fren yapmadan hızla giderken yolda duran araç son anda fark edilmişti. Ani fren yapılsa da fren telinin “pat” diye kopması sonucu durulamamış ve arabaya önden bindirerek kaputa yüzüstü yapışılmıştı.

Hasar tespiti için bisiklet kontrol edildiğinde bir soruna rastlanmamış araba da zaten Toros olduğundan sıkıntı çıkmamıştı. Olan yarışta yapacağım dereceye ve çarpışma sonrası kanayan dizime olmuştu. Son bir gayretle muhtemel parkur rekoru gelecekken yaşanan bu kaza yarışan kendim ve seyirciler olan kendim tarafından üzüntüyle karşılanmıştı.

Artık gözler yarın yapılacak bir başka yarışa çevrilirken bisiklet lastik kontrolü ve kopan fren telini yapmak için bakım merkezine kös kös gidiliyordu.

14088633_10153728206901560_3138893136218757435_n.jpg

Yaz

Sapanca’da sıcak bir yaz sabahı saatler dokuza gelirken bana meydan okuyan basket potasına ve sahaya bakıyorum. Hava çok sıcak olduğu için öğleye kalmadan bu meydan okumaya cevap vermem gerekiyor. Öğle sonrası güneş batımı ile sahanın kalabalıklaşacağı düşünülürse fazla beklememin bir sebebi yok artık. Yanımda getirdiğim küçük su şişesi ve çağdaş basketbolcuların (babamın deyimidir) taşıdığı spor çantamı hemen sahanın yanı başındaki ağacın altına bırakıyorum. İçinde havlum ve temiz tişörtüm bulunuyor. Her çağdaş sporcu gibi terledikten sonra kurulanıp, kuru elbiselerimi giymem gerekiyor.

Bugün yine zorlu geçecek gibi görünüyor. Geçen maçı kendime karşı kaybetmiş olduğum için büyük bir hırsla maça başlamam gerekiyor. Jordan olan Şeker’in Bulls’u, Karl Malone olan Şeker’in Jazz’ına karşı bu maçı da kazanıp 7 maçlık seride 4. zaferi ile sezonu şampiyonlukla bitirmek için tek maçı alması yetiyordu. Fakat deplasmanda oynanan bu maç hiçte kolay olmayacaktı.

Malone olan Şeker’in takımı Jazz maça taraftarının desteği ile hızlı başlamıştı. Kuvvetli fiziği ile pota altını kullanan kendim neredeyse her yüklenmesinden sayı çıkartıyordu. Geçtim kaçırsa bile yine top yere değmeden havada yakaladığı ribaund, hücum ribaundu sayıldığı için fiziki avantajı ve potaya yakın oyunu daha da bir önem kazanıyordu. Fakat hızlı başlangıcı yine Jordan olan kendim kesmişti. Orta mesafeden bulduğu şutların yanında yapılan ikili sıkıştırmalarda boştaki arkadaşlarını çok iyi gören kendimin verdiği mükemmel asistleri çok iyi bitiren kendim oyunu yavaş yavaş dengelemişti. Fakat bir hücum ribaundu mücadelesinde rakibine sert faul yapınca kendimi uyarmak zorunda kaldım. Kolay değil şampiyonluk maçı sert geçiyordu.

Oyun sona doğru yaklaşırken beni şaşkın gözlerle izleyen 8-9 yaşlarında iki çocuk pür dikkat maça odaklanmıştı. İşte bunlarda deplasmana kadar gelen bir gurup azınlık Bulls taraftarı değil miydi? “Haydi Şeker abi!” diye verilen gazın verdiği özgüven sayesinde bir crossover ile rakibimi ekarte edip orta mesafeden gönderdiğim şut çemberin içinden geçmiş ve Bulls maçı kazanarak şampiyon olmuştu. Jordan olan kendim saha kenarındaki temsili Bulls taraftar çocukları ile şampiyonluğu kutlarken bir sonraki şampiyonluğa hazır olduğumu açıkladım.

Ne diyebilirim ki?

En büyük benim!

Devlet Adamlığı

Az önce sahilden eve giderken “hocam bakar mısınız?” diye bir ses işittim. Jandarma karakolunun orada nöbetçi asker beni çağırıyordu. Yanına gittiğimde benden mümkünse sigara vermemi rica etti. Sigara içmediğim için yardımcı olamadım. Kendimi tanıtıp biraz konuşma fırsatı buldum. Hani askere ne sorulur? Askerlik nasıl gidiyor, memleket neresi falan…

Asker arkadaşımız babamın da jandarma subayı olduğunu öğrenmesiyle beraber dertlendi. Çok rahat ve güzel bir yerde askerlik yaptığını söylememe rağmen askerlerin oldukça mutsuz olduğunu, aslında bütün alaydaki askerlerin mutsuz olduğunu söyledi. Hani biraz da askerlik mi ağır geldi dedim ama yok. Seve seve askere gelmiş lakin komutanlarından şikayetçi. Bir çok şeyden bahsetti bana. En büyük şikayetiyse bildiğimiz bir mesele; “Adalet yok abi!”

18555908_10154435303961560_3605500151962726660_n.jpg

Fotoğrafa dikkatli bakmanızı rica ediyorum. 1997-98 terhisli bölük askerlerimizin geleneksel buluşma fotoğrafını görüyorsunuz. 20 yıl geçmiş olsa da buluşup bir şeyleri paylaşan, hasret gideren, eski günleri anlatan vs. bir buluşma yapıyorlar. Aslında babamın bölüklerinden bir çok asker yıllar sonra bile babamı bir şekilde bulur hal hatır sorar. Nöbetçi askere bunu gösterdiğimde hayretler içerisinde kaldı tabi. Şaka yapıyorum falan zannetti ama fotoğraflardan kabul etti.

Nasıl Oluyor Abi?

Babam döneminin liste başlarından olduğunu daha önce yazdığım bazı yazılarda bahsetmiştim. Buna sebep sürekli sınır karakollarında geçen bir ömür yaşadık beraber. Gençlik yıllarında PKK kurulmuşken, orta yaş subaylığında yine terörün en azgın döneminde bulunmuş kişilerden bir tanesi. Sadece o değil tabi. Devre arkadaşları ile bu ülke için çalışan, ismini hiç duymadığımız ve aslında hiç bir zaman gitmeyeceğimiz, yolu geçtim patikası bile olmayan dağlarında tepelerinde yaz/kış pusu atan/yiyen adamlardan bahsediyoruz. Operasyon nasıl yapılır, pusuya nasıl düşülür, hangi yerden nasıl baskın yapılır vs. askerliği kağıt üzerinden bire bir uygulamaya geçirmiş adamlar bunlar. Koltuğunda yayılıp güneşlenirken “Bu çay soğuk yeni getir lan!” veyahutta ordu evlerinde “yarım kilo su böreği ver oğlum” komutanlığı yapmayanlar..

Devlet adamlığının komutan kanadı yani. Eğitimli, askerini kendi oğlu gibi gören. Askerini gerekirse döven hatta bazen söven ama asla onurunu kırmayan insanlar. Onuru ve gururu bilen, yaptığı hareketin sonucunda askerin yarın atacağı pusuda sakat kalırsa veya ölürse kahrolacak kişiler bunlar. Bölükteki her askeri oğlu gibi gördüğü için şehit olan askerlerine gerçekten ağlayan ve onları unutmayan komutanlarımız. Hepsine verdikleri hizmetten dolayı minnet ve şükran borçluyuz. Onlar olmasaydı verdiğimiz şehitler terörün azgın olduğu yıllarda katlanırdı bunu çok iyi bilmeliyiz.

Yıllar süren mücadelelerinden sonra devrelerinin 1/3’nün şehit olduğu (bazılarının parçalarını bile bulamadılar), 1/3’nün sakat kaldığı (bizim pederde bacağı eline alanlardan), kalan 1/3’nün de bir kısmının sahte davalarla tutuklandığı hapse atıldığını üzülerek tekrar hatırlatmak istiyorum. Beraber savaştığınız, sakatlandığınız, parçalara ayrıldığınız bu mücadelede ayakta kalan son komutanlarında hapislerle sahte davalarla imha edildiğini düşünmenizi istiyorum. Hani eskilere gidin biraz. Şehit isimlerini ekranlarda görüp üzüldüğümüz yıllardı o eski dönemler.

Hakkari’de Pusuya Düşen 7 Asker 1 Astsubay Şehit Oldu Başımız Sağ Olsun Şimdi Survivor’a Bağlanalım Turabi Golden Sonra Kaç Takla Attı? 

Geldiğimiz nokta da artık adına ne dersiniz bilmiyorum. İster “Fetö devleti çökertti” deyin isterseniz “Hükümet içine etti” deyin fark etmez. Bana kalırsa ülke temel vicdanını kaybederek kendi içine etti de neyse. Görülen şey bir çok devlet ayağında olduğu gibi “Kaliteli Komutan” argümanını kaybettiğimizdir. Kaldı ki kalite eğer masalarda tatbikatlarda eğitimse haydi onu yapıyoruz diyelim. Bu ülkenin birebir operasyon yapan, pusu yiyen ve onlarca askerini çatışmalarda kaybeden tecrübeli komutan sınıfı bana göre bu tanıma daha çok uymakta. İtiraf etmeyi pek bilmiyoruz ama şöyle bir gerçek var arkadaşlar. Devlet adamlığının bitmesiyle orduda ki Komutan kavramı da çökmüş bulunmakta.

Bunu bir nöbetçi askerden çıkartmıyorum sakın yanılmayın. Zaten uzun süredir bunu dillendiriyorum. Önceden de askeriye verimli ve düzenli bir yer elbette değildi. Fakat bu ülkede operasyon tecrübesine sahip komuta kademesi gerçekten dünya standartlarında bulunmaktaydı. Artık ülkemiz bu standartların çok çok altında bulunmaktadır.

Lafı nereye getireceğim. Hazır ülke olarak ona buna çatıp operasyon gümbürtüsü yapıyorken bunu da göz önünde bulundurmanızı rica ediyorum. Allah toplumumuza savaş göstermez inşallah. Çünkü kahvehane köşelerinde futbol goy goyu yapmaktan çok daha fazla sonuçları olacağının ne yazık ki farkında değiliz. Elbette bunun sorumluları da yıllar sonra buna izin verenler veyahutta ülkemizi bu hale sokanlar olacaktır.

Yukarıda ki fotoğrafa tekrar bakın. Bırakalım şimdi terhis olanlar 20 yıl sonra tekrar buluşabilsin.

Yöneticinin iyisi savaşı kazanan değil, o savaşı yapmadan kazanandır.

Hoş çakalın.

Oyun

Eski yazılarımdan okumuşsanız babamın jandarma subayı olduğunu biliyorsunuzdur. Görev amacıyla gittiğimiz güneydoğu ve doğu anadolunun sınır şehirlerinde yaşam çok farklıydı. Halk geçim için mücadele verip terör ile devlet arasında sıkışıp kalmışken, babam ve silah arkadaşları görevlerden ölmeden dönmeye çalışıyordu.

Biz tabi çocuğuz o yıllarda. Bırakın arkadaşlar ile kaynaşmayı arkadaş bile zor buluyoruz. Hem güvenlik sıkıntısı hem de uyum sorunu beraberinde geliyor. 2 yılda bir şehir değiştirip gittiğimizden okula alışmak yeni arkadaşlarımla kaynaşmak ne mümkün?

Yine de yöre çocuklarıyla oyunlar oynuyoruz sürekli. Çocuk ne oynayacak? Top peşinde koşup kışın kızak yapıp kayıyoruz karlar üzerinde.

577d5f31f0dc1e125094332d.jpg

Bu masum oyunlar aklıma geldi bayram günü. Hatırladığım oyunlardan bir kısmı ise göründüğü kadar masum değildi sanırım. Kar topu savaşında bazı çocukların kar topu içerisine taş koyması veya boru ile üfleyerek atılan huni şeklindeki kağıtların ucuna takılan raptiyeler belli ki bazı psikolojik rahatsızlıkların işaretiydi.

Bunların dışında benim annemin oynamama izin vermediği bir oyuncak olan “silah” ile adam kaçırma ve silahlı çatışma bu yöre çocuklarının oyunuydu. Bu oyun olduğunda bende bazen elimi silah yapar (parası ve silah oyuncağı olmayanlar gibi) bir birimize yalancıktan ateş eder yaralar falan eğlenirdik. Annemin neden kızdığını anlayamazken hiç silah oyuncak almayışlarına sitem ederdim.

Yıllar sonra büyüdüğümde silahın, ateşin, ölen askerlerin, operasyonların, PKK’nın, terörün ve ölen şehitlerin içerisinde büyüdüğüm halde babamın silahının nerede olduğunu hiç bilmediğimi fark etmiştim. Hiçte merak etmediğim gibi birden “yahu bizim peder komutandı silahı yok mu? Nerede acaba?” diye sorduğumda Malatya taburunda 23 yaşımda teğmen olarak nöbet tutuyordum.

Belli ki ailem (özellikle annem) çocukların silah ile oynamasına karşı olmuş ve o yıllar için büyük bir öngörü göstermiş. Yıllar sonra Halep’te bayram günü temiz elbiseleriyle silah ile oynayan çocukları gördüğüm zaman bunlar aklıma geldi.

577d5f314967833ae078c58d.jpg

Çocuklar ciddi anlamda çatışma ortamından etkilenmekte ve büyüklerini takip etmekte. Yani yaratılan silahlı canavarların, şiddetin ve terörün suçlusu bu psikolojik travma ile büyüyen kişiler değil buna ortam hazırlayan aile bireyleri ve büyükleridir.

Lütfen eğer çocuklarınız var ise (veya yakınlarınızın) silah, bomba, bıçak, kılıç vb. oyuncaklarını ellerinden alın ve çöpe atın. Sizden ricam bir daha bu oyuncakları almamanız ve çocuğunuzu ciddi anlamda bu tür oyunlar oynamaması için uyarmanız.

Herkese hayırlı bayramlar ve mutlu yarınlar diliyorum hoşçakalın.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı

Neredeyse 5 yıldır blog yazıyorum bir tane bayramımızı kutlamamışım. Millete laf anlatmaktan sıra gelmedi belkide. Özellikle saltanatın resmi kaldırılışı ve cumhuriyetin kuruluşu olduğu için çok önemli bir yere sahipti.

Aslen tarihte bu günün çocuk bayramı yapılmasının sebebi savaşta babası ve akrabaları ölen yani yetim/öksüz kalan çocukları mutlu etmekti. İlk başlarda bunun ile ilgili yardım kampanyaları düzenlendi ve daha sonraki dönemlerde bu iş büyüdü ve ülke genelinde kutlanmaya başlandı biliyorsunuz.

23 Nisan bayramında gelenektir çocuklar devlet büyüklerinin makamlarına temsili olarak oturtulur. Şimdi düşünüyorum da çocukların makamlara oturtmasında bile bürokrasi işlem arkadaş. Ben bütün 23 Nisanlarda bir yerlere götürülmüştüm. En iyi hatırladığım Sivas Suşehri ilçesinde DSİ genel müdürlüğünün makamına oturmuştum. Masada mal gibi beni bırakıp çıkmışlardı. Bir isteğim var mıydı? Yahu ne isteyeyim 8 yaşında? “Bağlayın Jandarma komutanını” dedim.

20150813_154400

Karşılıklı “alo” cümleleri sonucunda Jandarma komutanı diye beklediğim babam yok karşı tarafta. Bir tane çocuk bağladılar. İlk makam görüşmesini böylece ikimiz yapmış olduk. Çocuk bakmak için silah istemiş vermemişler tabi. Baktım babamdan ne yapacağıma dair bir bilgi alamayacağım “hoşçakalın” deyip kapattım telefonu.

Koskoca oda arkadaş. Tabi canım sıkılıyor. Aradım sekreteri hemen. “Ben süt ile çikolata istiyorum” dedim. “Elbette efendim” falan. Baya ciddi bir 23 Nisan geçiriyorum. Baktım vitrinde değişik taşlar var. Renk renk, mat parlak koleksiyoncuymuş müdürü. Odaya geldi sonradan. Taşları anlattı ama tabi hiç bir şey anlamadım. Siyah cam gibi bir taşı beğendim. Benim için kırdırıp hediye etmişti sağ olsun. O taş ananemlerdeki oyuncak sandığımda duruyordur. 20 yıl geçti sanırım sandığı açmayalı. Ne misketler ne oyuncaklar çıkar içinden.

Neyse efendim hepinizin 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını en içten dileklerimle kutluyorum. Bayramlarımıza sahip çıkalım değerlerimizi unutmayalım lütfen.

Hoşça kalın.

Benimde Bir Aslanım Vardı

Sivas Suşehri’ndeyiz. Benim ilkokula yeni başladığım dönemler. İşte “Ali topu at, tut Ali sıkıysa tut bakalım” fişleriyle uğraşıyoruz. Jandarma karakolu şehirden 3 km falan uzakta bir yerde. Karakolla şehir arasında ilkokulumuz vardı Cengiz Topel ilkokulu. Yıllar sonra burayı araştırmıştım. Lise yapılmış, şimdi ise yıkılmış okulum. Affetmemişler yani yine vermişler balyozu.

Cengiz Topel Girişi

Karakol sanırım gittiğimiz yerlerdeki en güzel karakoldu bizim için. Ön tarafında çok büyük bir bahçesi vardı. Meyve ağaçları, kayısı, ceviz ağaçları vardı. Çimenlerde hoplaya zıplaya yazın oyun oynardım. Zaten şehre uzak olduğumdan arkadaşım pek yoktu. Kendi kendime oyunlarımla ünlüydüm annemin gözünde. Tavla taşı savaşı, yataktan kanepeye serbest uçuş, soğuktan donmuş su birikintilerine dikey dalış falan. En son terlik güreşi yaparken evdeki neredeyse bütün terlikleri telef ettiğim için bezdirmiş olmalıyım ki bahçeye salıverilirdim.

Alt kattaki astsubayın küçük oğlanla pek anlaşamazdık. Benden küçüktü zaten ama çok yalan söylediği için ona kızardım. Mesela havuzda kağıttan gemi yapardık yüzdürürdük. Onun gemi batınca koşup annesine gemiyi benim batırdığımı falan söylerdi. Yakalamaca oynarken yere düştüğünde annesine benim bilerek yaptığımı söyleyince iyice nefret etmiştim oynamıcaktım artık onunla.

Hacı oynamayacaktım da kiminle oynayacaktım adam mı vardı? Ne yapacaktım? Askerlerle şafak mı sayacaktım anasını satayım. Gerçi askerlerde o zaman mermi çekirdeğini telle örme modası falan vardı onları yapardık pehey be. Ehem neyse konuyu uzatmayayım işte bu can sıkıntısında iki tane yavru köpek getirdiler karakola. Birisi simsiyah kara kafalı biriside sap sarı bir köpek. Çocukluk işte siyah olana ben AT ismini koydum. Sarı olanına da kabaran boynundan dolayı ASLAN ismini koydum.

Bütün yaz bu iki köpek benim en yakın dostum olmuştu. Sopa atardım getirirlerdi. Su birikintilerine dikey dalışları beraber yapardık. Sırılsıklam olmuşluğum çok vardır bu sebeple. Babam ben çok sıkıldığım zaman bir askere emir verir onunla kuş avlamaya da giderdik karakol dışına. Ben çekemezdim lastiği ama asker abi çektim mi tak tak kuşları indirirdi. Şimdi tabi yaptığımız çok kötü bir şeymiş diyebilirim ne diyim? Avladığımız kuşları köpeklere getirir onlara verirdim. Baya baya yiyorlardı öyle hatırlıyorum.

İşte gel zaman git zaman kış gelip geçti ve yine bahara giriveridik. Bizim jandarma devriye kaza yapan bir mercedesten şüphelenip arayınca bagajında eroin paketleri bulmuşlardı ama öyle böyle değil bir sürü. Babama adam söylediğine göre çok yalvarmış. “Buradan 20 aile ekmek yiyor yapma komutan etme” demiş. “Sana para ayarlayayım, astsubaylara ömründe kazanacağın parayı vereyim” demiş. Tabi bizim peder ülkenin dürüstlük emsali olduğu için kabul etmemiş! Tutmuş tutanağı koymuş işleme hacı. Affetmemiş yani. İşte o mercedesin içinden teyibi çalınmıştı birde. Bizim peder astsubayları toplayıp “işlem yapmıyorum, yarın odama bırakın yoksa hepinizi yakarım” demiş, ertesi gün teybi masasında bulmuştu. Ne zamanlardı..

Bir gün askerin birisi çok kötü dayak yeyince bizim pedere şikayet etmişti bir astsubayı. Oda bu henüz yeni birliğe gelen 20 yaşındaki delikanlıyı uyarmıştı dayak konusunda. Fakat askerler yine dayak yiyordu ben görüyordum. Şehre gelen kaymakam olmadığı için babam kaymakamlıkta yapıyordu ayrıca. Kaymakamlığa da sık sık giderdi. İşte bir gün kaymakamlığa çıktığının hemen peşinden astsubay askerleri aşağıya dizmiş başlamıştı bahanelerle çat çut dövmeye. Tam askerlere dalarken bizim peder bir sebepten geri gelmesin mi bölüğe 🙂 Askerlerin durumundan olayı anlayan babam küplere binim astsubaya dalmış, silahını almış, içeride tıkmıştı çocuğu. Burayı anlattım önemli çünkü.

Çok anı var bozmayalım uzamasın. Köpeklerle yeni oyun sığınağımız olmuştu bu kaza yapan mercedes. Karakola getirilmişti öyle duruyordu evin yanında. Köpekler altına saklanır ben yakalamaya çalışırdım falan. Bizim komşu astsubayın gıcık ve yalancı oğlan bizle oynamazdı. Bu kıskanç çocuk köpekleri de hiç sevmediği gibi onlara taş falanda atardı bazen. Köpekler hep benle büyüdüğü için hiç kimseye hırlamaz ısırmazlardı gerçi ama köpek işte abi. Biz yine arabada yazın etrafında oyarken bu çocuk gelip sebepsiz yere benim sarı Aslanıma taş atmaya başladı. Atıyor vücuduna geliyor atıyor kafasına geliyor falan. Atma diyorum yok arkadaş. Artık bitanesi acıttıysa demek ki bu hırladı artık çocuğa. Ufaklık bir topuk yaptı ki sorma.

Bizim bu yalancı ve gıcık çocuk hemen babasına gidip “sarı köpeğin kendisine saldırdığını ve ısırdığını” söylüyor. Babası da “vay benim çocuğuma nasıl saldırır köpek demek kudurmuş ben şimdi sorarım” diyor ve hışımla ayağa kalkıyor. Ben yorulup oynamayı bırakmıştım ki iki asker ile beraber o askerleri döven ve yakın bir zaman önce pederin nezarete attığı astsubay geldi. Sarı köpeği soruyorlar. Bende saf saf “buralarda galiba çağırayım mı?” dedim. Kabul ettiler beraber köpeği aradık ama ben olayı hala anlayamadım.

Aslanım beni görünce yine oynamak için yanıma koşmuştu. Hemen askerler atıldı üstüne köpeğin. Astsubay “böyle olmaz ip bulmamız lazım” dedi. Ben olayı halan anlayamadığımdan ne olduğunu merak ediyordum. Askerlerden bir tanesi sonunda “astsubayın çocuğunu ısırdığı için köpeği vuracaklarını” söyledi! Onlara köpeğin bir şey yapmadığını benle beraber olduğunu anlatmaya çalışsam da beni dinlemiyorlardı. Hemen koşarak karakola babama haber vermeye gittim ama yoktu anasını satayım. Kaymakamlığa gitmişti. Hızla koşarak eve gittim. Annem benim telaşımı görünce endişelenmişti. Peşimden de asker gelmişti zaten. Olayı yarı ağlamaklı anlattım anneme. Annem her zamanki kararsızlığıyla “Ben ne yapayım oğlum saldırmış baban gelince konuşuruz” falan diyordu.

Asker “yapacak bir şey yok yenge ip var mı sizde?” diye birde sormuştu. Annemin ipi verip vermediği hatırlamıyorum. Anneme kızıp aşağıya koştuğumu hatırlıyorum. Askerler ipi bulmuşlardı. Köpek kuyruğunu sallıyor ve etrafına bakıyordu mazlum mazlum. Belki ne yaptığını anlayamıyordu belkide başına gelecekleri hissediyordu. Korkuyordu ama bu çok açıktı. Ben daha fazla dayanamayıp hüngür hüngür ağlayarak askerlerin yemekhanesine gittim. Ahçı asker “bunun insanlığa sığmadığını, köpeğin kimseye bu zaman kadar hiç havlamadığını” diğer askerlere anlatıyor bir yandan da benim gözyaşlarımı siliyordu. Biraz yatışmıştım ki silah sesi geldi bir el. Ben başladım yine ağlamaya. Ön bahçeye gittim koşarak. Siyah köpek ortalıkta yoktu onuda öldürmesinler diye kovalıcaktım.

Askerlerin yanına döndüm. Ama bir arayış var askerlerde. Ne olduğunu anladım sonra. Köpeği bağlamışlar, astsubay ateş etmiş ama köpek kurşunu yiyince can havliyle ipi koparmış ve kaçmıştı. Astsubay askerlere küfür ediyor askerler koşturuyordu. Herkes köpek arıyordu bölükte. Sonra ahçı asker abi kazan dairesinden çıktı. Bana baktı “içeride yaralı girme istersen” dedi. Ben koşarak içeri girdim. Baktım kenara kıvrılmış yalanıyor. Sağ arka bacağından kalçada bir delik kan akmış beni görünce yine kalktı seke seke geldi yanıma. Ben sarıldım boynuna ağladım sevdim. Askerler yine geldi ayırdılar bizi. Aslanım inlerken kucakladı birisi dışarı çıkardı. Mutfağa götürdüler beni. Teselli ediyorlar ama yok. Bir kola açtılar fırlattım kolayı. Baktım ahçı abide ve bütün mutfaktaki askerler ağlıyor benle beraber…

Bölük Önü

Silah sesi duymadım hatırlamıyorum artık oraları. Köpeği bağlayan askerler geldi. Onlarda bitmiş. Babama gelince olayı hemen anlatmıştım. Babam “ne köpeği skerler köpeği” edasıyla olaya yaklaşmış fakat ben ağlayınca üzülmüş biraz esip gürlemişti ama ne fayda tabi.

Tamam ağlayıp yalanlar söyleyen çocuğa kızgınım hala ama çocuk neticede. Fakat vuranı hiç affetmeyeceğim. O astsubayı hatırlıyorum genç çocuğu. Bir şeyler yapmak isteyen, gücünü kanıtlamak isteyen, askeri sebepsiz döven, küfür eden ve masum bir hayvanı gözünü kırpmadan öldüren o delikanlıyı…

Sonradan köpeğin nasıl kaçtığını düşünmüştüm. Öldüreceği köpeğin kafasına bir kurşunla hızlı bir ölüm getirmek istememişti astsubay. Hayır, bağlı olan duran evcil bir köpeği sağ kalçasından vurmuştu. Sanırım hemen öldürmek istememişti. Belki iki üç kurşunda yavaş yavaş ölmesini istedi. Canlı bir hedef tahtası gibi kim bilir?

Ertesi gün bağlayıp vurdukları yere gittim askerlerle gömmek için. Dili sarkık yan yatmış vaziyetteydi. Karnına ve hemen yanına iki kurşun daha yemişti. Son kez başını okşadım, uğurladım aslanımı…

Ve bir daha hiç köpeğim olmadı, istemedim..

Nereden aklıma geldi bu anım şimdi. Zor yazdım anlatmayalı uzun yıllar geçti. Silmişim artık hafızamdan neredeyse. Şimdi her anı aklımdan tekrar hatırladım. Sanırım hayatımdaki büyük travmalardan bir tanesi oldu benim için. Yazıyı yazarken ağladım ve zor yazdım kelime bozuklukları için kusura bakmayın tekrar okumayacağım çünkü. Hatırladım çünkü bir film izledim. Yine o yaşlarımdan bir çocuğun köpek dostluğu falan.

Öyle çok inanılmaz değil gerçi ama izlenir. Doğa ve yayla havası isteyenler sevecektir. Elbette çocuk köpek dostluklarını bilenler her daim farklı tadacaklardır bu sevgiyi.

Sevgiyle kalın canlıları sevin hacı. Öldürdüğümüze hayat veremiyoruz o zaman canlılarında hayatlarını almaya hakkımız yok sanırım. Hoşçakalın.

Uyanık

Ahmet kuzeniyle beraber karpuzun başında bekliyordu. Dolaptan çıkartılan karpuzun kesilmesini bekleyen 10 yaşlarında bu iki çocuk için önemliydi karpuzun kesilmesi. Genelde o hışırtı, şapırtılardan sonra karpuz çat diye ortadan ikiye yarılır iki ayrı yarım daire şeklinde masada hacıyatmaz misali dururdu. İşte o an karpuzun en can alıcı yeri olan kan kırmızısı göbeği de ortada sergilenirdi. En tatlı ve sulu kısım olan bu yerler yine genelde bu iki kuzene verilirdi. Ahmet o gün kesilen büyük karpuzun göbeğinin oldukça büyük ve sulu olduğunu fark etmişti. Kuzenine “dilim karpuzlarımızı yiyelim sonra bakarız” deyip onayı aldıktan sonra dilimi güzelce kesip doğradı. Kuzenine özellikle daha büyük bir dilim doğramıştı elbette Ahmet. Ahmet’in kuzeni doğranmış karpuzu kah şapırdatarak, kah şupurdatarak yemeye koyulurken Ahmet yemede pek istekli görünmüyordu. Hafif midesini tutarak pek iyi olmadığını göstermeye çalışıyordu. Ahmet’in kuzeni dilimi bitirince hemen bir dilim daha kesip önüne koydu Ahmet. Kuzen iştahla yemeye devam etti. Onu da bitirince Ahmet’in kuzeninin tuvaleti geldi. Kuzen tuvalete doğru gidince Ahmet hızla bıçağı kapıp kestiği karpuzun göbek kısımlarını kopararak tabağına koyuverdi. Mümkün olduğunca hızlı yemeye çalışarak bir yandan da tuvalet tarafına bakıyordu. Ahmet’in kuzeni tuvaletten gelince haliyle karpuzun göbeğinin yenmiş olduğunu fark etti. Ahmet’e neden paylaşmadığını sordu elbette. Ahmet hiç oralı olmadı. Eğer karpuzun göbeğini yemek istiyorsa akıllı olmalıydı, “yemeyenin karpuz göbeğini yerler” diye de kuzenine akıl verdi. Kuzeni buna çok kızmış ve gidip eniştesine durumu anlatmıştı. Eniştesi Ahmet’e neden yaptığını sormuştu sözde. Enişte sırıtıyordu “hadi hadi siz arkadaşsınız olm olur böyle şeyler” diyerek gönderdi yeğenini. İçinden “ulan bizim oğlanda çok akıllı ha” diye geçirmişti gönderirken..

Mehmet dönem ortasında hocasının verdiği ödevleri yapmamıştı. Şöyle bir yapmaya yeltenmişti ama mahalledeki arkadaşlarıyla her öğlen futbol oynamış, akşam da babasının aldığı oyun konsoluyla vakit geçirmişti. “Sonra yaparım”‘lar bitmemiş ve işte okul açılmıştı. “Şimdi ne yapacağım?” diye düşünüyordu. Sınıfı şöyle bir dolaşmaya başladı. 7.Sınıftaki hemen herkes ödevlerini yapmıştı. Kendisi gibi bazı arkadaşları boşlamışlar ama yarım yamalak yine de bir şeyler yapmışlardı. Sınıfın en çalışkan çocuklarından Özgür’e gözü takılmıştı. Özgür’ü hiç sevmiyordu Mehmet. Ayar oluyordu adeta. Sürekli bütün ödevlerini yapan, elindeki çöpü çöpe atan, saçları taralı, gömleği ütülü ve derslerinde başarılı bir çocuktu Özgür. Hocanın istediği kitap özetini elbette oda yazmıştı. Derste hocaları ikinci saatte ödevlere bakacağını söyleyince iyice panikledi Mehmet. Derken aklına şu ayar olduğu Özgür geldi. Özgür teneffüs için dışarıda olduğundan hızla sırasına doğru yönelip onun hazırladığı ödevleri aşağıdan aldı. Çaktırmadan kendi sırasına geliverdi. Etrafına bakınıyordu arada. İyi, kimse görmemişti. Özgür’ün ismini silip kendi ismini ve numarasını sol tarafa yazıverdi. Hocaları ikinci derslerinde ödevleri kontrol için sıraları gezmeye başladı. Şöyle bir bakıyor imza atıyordu sadece. Mehmet’in hocası yanına gelince kalbi hızla atmaya başladı. Hocası iki üç sayfayı kaldırıp imzalayarak arkaya yönelince rahatladı. Hocası ödevlerini yapmayanları azarlıyor ve eksi veriyordu. Sıra sınıfın çalışkanlarından Özgür’e gelmişti. Özgür ne olduğunu anlayamamıştı. Ödevini yaptığını ama galiba evde unuttuğunu söyledi. Hocası Özgür’e inandığını ve yarın getirmesini söylemişti. Nasılsa o kadar sayfayı bir akşamda yazması mümkün değildi. “peki hocam” diyerek mahcup oturdu Özgür. Mehmet çok mutlu olmuştu bu durumdan. İşte inek Özgür’e kimin akıllı olduğunu göstermişti…

Sinan üniversite laboratuvarının girişinde grup lideri Selin’i yakalamıştı. Sınıflardaki öğrenciler deneyler için gruplara ayrılmış ve birde grup lideri seçilmişti. Lider öğrenci grubundaki öğrencilerin dönem içerisinden hangi deneylere geldiklerini kontrol ediyor, gruba verilen ödevleri iletiyor ve grupça verilen ödevlerde gerekli organizasyonu sağlıyordu. Sinan dönem başından beri hiç bir deneye katılmamış veya ödev yapmamıştı. Vize notları işte bu katıldığınız ve verdiğiniz ödevlere göre belirlendiğinden durumu hiç iyi değildi. Selin’i tam orada yakaladığı çok iyi olmuştu. Zaten son deneye gelmişti gerçi ama bir an göremeyeceğini sanmıştı lider öğrenciyi. Selin kurallara uyan bir kızdı. Deneylere katılmayan arkadaşlarının isimlerini toplu ödevlerde yazmayacağını zaten söylemişti ama bu Sinan denilen çocuk nereden çıkmıştı şimdi? Sinan deneylere katılmadığı için üzgün olduğunu söylüyordu ama çok önemli mazeretleri vardı. Bir kere annesi hastalanmıştı, başka gün kaza geçirmişti öbürü hafta bayramdan geç gelmişti yoksa neden gelmeyecekti yani? Selin nuh diyor peygamber demiyordu. Sinan bu sınavın kendisi için çok önemli olduğunu yoksa okuldan atılacağını söylüyordu. Ailesinin durumu yoktu, zaten başka bir arkadaşında kalıyordu, yemek bile yiyemiyordu Sinan. Selin “ama senin ismini yazarsam olmaz ki diğerlerine haksızlık olur” diye söylendi. Sinan pes etmeyerek “yap bir güzellik” durumuna getirdi olayı. Selin hiç istemese de Sinan ve diğer gelmeyen arkadaşlarının isimlerini yazdı deftere. Sinan çok teşekkür etti övdü birazda kızı bu dürüstlüğünden dolayı. Sinan laboratuvardan çıkınca yaktı bir sigara hemen. İşte bu işi de halletmişti sonunda. “ulan ne salak kız bu ya” diye geçirdi içinden. Sınıfın arkasında dedesi gerçekten öldüğü için başka grubun deneyinde olan ve bunlara katılamadığı için kalıp okulunu uzatan Arda ise olaylardan habersiz ne yapacağını düşünüyordu..

Kerem bey iş çıkışı arabasıyla evine gidiyordu. Gidiyordu ama lafın gelişi gidiyordu. Trafik çok sıkışmış olduğundan hafif hafif ilerleyebiliyorlardı. Şoförler pist yarışında ilk kalkış yapan formula pilotları gibi habire gaz veriyorlardı araçlarına. Arabalar aniden atılıyor ama sonra basılan fren ile dizginleniyorlardı. Akşamın yorgunluğu iş çıkışı yaşanan stres ile birleşince haliyle bir sinir harbi yaşanıyordu etrafta. İşte Kerem bey bu sinir harbini yaşıyordu şimdi. Artık Kerem bey olduğu için her şeyin hızla yapılmasını istiyordu “eee müdürüm lan ben” diye düşünüyordu zaten. Ama yok arkadaş herkes gibi bu sıkışık trafikte kalıvermişti işte. Derken bir ambulans sesi duydu arkalardan. Belki bir kaza olmuştu ilerde evet muhtemelen kazaya yetişmeye çalışan ambulansın sesiydi. Emniyet şeridinden hızla geçip gitmesi gerekirken emniyet şeridini işgal eden bütün araçlar yüzünden sürekli korna çalıyordu ambulans. Ambulans önünde olan insanlar sol tarafa kaçmak için kornalar çalıyorlar, yer verilmesi için el kol hareketleri yapıyorlardı. Kerem beyin aklına birden güzel bir fikir gelmişti. Tam ambulans yanından geçerken hızla direksiyonu arkasından kırıverdi. Ambulans peşinde emniyet şeridinden hızla ilerlemeye başladı. Yine kendisi gibi bunu yapanların olduğunu görüp daha da sevindi. Kendisi ilk düşünmüştü yani. Bekleyerek 1 saatte alacağı yolu 5 dakikada alıverdi Kerem bey. “Kafam çalışıyor benim ya” diye düşündü. Eee koskoca müdürdü adam. Semra hanım ise yanından hızla geçen ambulansa ve peşindeki arabalara bakıyordu trafikte. Yaptıklarının ne kadar kötü bir şey olduğunu düşündüğünden “işte Almanya’da olsalardı ehliyetlerini alırlardı” diye mırıldandı. Oğlunun doğum gününe yetişemeyecekti çünkü trafik açılmayacaktı o akşam…

Hüseyin’in boğazı ağrıyordu. Hastaneye gitmemiş geçmesini beklemişti ama yok geçmemişti. Babası kaymakam olan Hüseyin fırçayı yemişti. Doğru hastaneye gitmişlerdi. Sıra numarası alınmıştı ki ohooo sırada 35 hasta vardı. Uzun kuyruğa baktı kaymakam ama yok bu sıra erimezdi. Derken başhekime rastladılar. “Vay kaymakamcım” falan hal hatır sorulduktan sonra hastalık anlatıldı. “Yaw kendisine neden direkt gelinmemişti?” Hep beraber çat diye KBB doktorunun odasına girildi. Doktor “ne demek efendim?”  deyip ilaçlar yazdı hızlıca. Kaymakamın oğlu böyle içeride muayene edilirken dışarıda bekleyen hastalardan çıt çıkmıyordu. Sabahleyin 5’te kalkıp sıra almak için erkenden gelen üniversite öğrencisi Aykut buna çok sinirlenmişti. Ama bir şey diyemedi. Şimdi kim bilir kimdi bu adam. Zaten 5 kişi kalmış diye düşündü çok önemli değildi yani..

Sinem hanım okulunu yeni bitirmiş ve kısa bir büro tecrübesinden sonra iş görüşmesi için fabrikanın insan kaynaklarıyla görüşmeye gelmişti. İnsan kaynaklarında ki adamı babasının arkadaşı aramıştı zaten. Ayrıca fabrika sahibi de tanıdıklarıydı. Sinem hanım koltukta oturan orta yaşlı kızı topuklu ayakkabılarıyla da “tokuduk tokuduk” geçerek görüşme odasına girdi. Kendinden oldukça emindi gerçekten. İnsan kaynaklarında müdür olan kişi mesleğinde profesyoneldi. Kendisine tavsiye edilen kız karşısında duruyordu. Havadan sudan konuştuktan sonra işle ilgili sorular sormaya başladı uzman arkadaş. Fazla tecrübesi yoktu evet ama ingilizcesi nasıldı? Anlıyor ama konuşamıyormuş hmmm “bilmiyor” diye not düştü. Peki hobileri nelerdi kızımızın? İlgi alanı falan sosyal aktiviteleri neydi? Sinem dağcılıktan ok atıcılığına kadar uzun metrajlı bir anlatıma koyuldu. Bir çok hobisi vardı ve sürekli kitap okuyordu. Evet en son okuduğu kitabı söylemişti ama yazarı kimdi hatırlamıyordu önemli miydi ki? Kafası son derece yoğun olduğundan karışıktı kızın ve heyecan elbette. Spor ise onun hayatıydı. Sabah erkenden kalkar koşardı hey maşallah. Para önemli değildi hayatta, önemli olan iş ortamıydı ve iş denilince yerinde duramayan bir işkolikti Sinem. Sinem’in sözünü kesen insan kaynakları müdürü yeterli olduğunu belirtti. Kendisi aranacaktı ve bilgi verilecekti. Sinem bir çok kez teşekkür ettikten sonra yine “tokuduk tokuduk” sesler çıkartarak odadan çıktı. Odadan çıkana kadar sürekli gülüyordu Sinem. Kapıyı kapattıktan sonra ise sırıtmayı kesti artık. Yanından geçip gittiği kıza sanki çöp torbasıymışcasına tiksinti ve iğrenmeyle baktı. Bilmem kaçıncı iş görüşmesine giden orta yaşı devirmiş Buse ise onunla beraber ayağa kalkmıştı. Kafasını uzatıp odaya girmek için içeriye baktı. İnsan kaynakları müdürü “buyurun sizi tanıyalım bakalım” demişti koltuğu işaret edip…

Belediyede çalışan Osman amca kendi halinde geçiniyor görünen aslında oldukça iyi para kazanan bir adamdı. Seçimlerde en çok bayrağı sallayan o olduğu için belediyede iyi bir yere verilmişti. Osman amca nasıl imar müdürü olduğunu anlayamamıştı. İmarlardan falan hiç anlamadığından ilk başlarda istemese de sonradan yavaş yavaş alışmıştı. Artık inşaat işleri kendisine sorulmadan yapılmıyor, harfiyattı, döşeme taşıydı efendim kendisine soruluyordu. E Osman amcada arada bazı yardımlar alıyordu elbette. Olağan şeylerdi bunlar. Fakat Osman amcanın kafasını kurcalayan mesele imar meseleleri değil oğlanın askerlik meseleleriydi. Oğlu askerde bir sınır karakoluna düşmüştü, görevler pusular derken bu olay kendisini çok rahatsız etmekteydi. Dini bütün bir insandı Osman amca öyle torpil falan olmazdı da hani bir konuşulsamıydı memleketinden olan Paşa Hakkı ile? Araya birilerini sokup aradı Hakkı paşayı. Paşada birlik komutanını, birlik komutanı da bölük komutanını aradı. Karakolda oturup askerliğin düzenine küfür ederken askerlerimiz bölük başçavuşu içeri girdi. Eliyle işaret etti Osman amcanın asker oğluna; “hadi git koğuşa elbiselerini topla başka birliğe sevk ediliyorsun çabuk”. Osman amcanın oğlan ikiletmeden koşarak koğuşa gidip dolabını falan toparlamaya başladı. Toparlanırken tanımadığı yeni asker yatağının başında bekliyordu. Başçavuş yeni askere Osman amcanın oğlunun yatağını ve dolabını işaret ediyordu. Osman amcanın oğlan fazla takılmadı bunlara. Hızla toplanmaya ve buradan gitmeye pek hevesliydi zaten. Eşyalarını alıp yeni gelen askere bir baş selamı verdikten sonra koşarak kendisini bekleyen araca binmek için merdivenlere yöneldi. Yeni gelen asker ne olduğunu anlayamamıştı. Birden komutanı gelip başka bir yere sevk edileceğini söylemiş arabaya bindirilerek bu dağ başı karakola getirilmişti. Bölük komutanıyla hemen tanıştırılmıştı. Bölük komutanı sinirliydi biraz ama kendisine değil başka bir şeye sinirlenmiş olacak ki “şerefsiz bunlar” diye arada ortaya küfür ediyordu. Kapıda yeni askeri görünce sadece “oğlum burası sınır karakolu dikkatli ol hepiniz bana emanetsiniz” dedi. Yeni asker hızlı bir “saol” deyip koğuşa doğru gitti. Sivas’taki köyünden ilk defa asker olunca çıkmış şimdi de buraya getirilmişti. “Vatan borcu burada yaparuk” dedi içinden. İmar müdürü Osman amca ertesi gün öğlenleyin Hakkı paşayı arayıp oğlunu Gaziantep’tepi ordu evine yerleştirdiği için çok teşekkür etti. Mutlaka bir ziyarete gidilmeliydi paşaya yoksa ayıp olurdu. Oğlunu aramıştı durumu iyiydi artık sıkıntısı kalmamıştı yani. Karakola yeni gelen asker fazla zeki bir genç olmasa da gayretliydi. 9 ay geçtikten sonra artık bölüğüne ve arkadaşlarına alıştı. Çok sevdiği bölük komutanı 15 gün önce tayını çıkmış ve başka bir yere gitmişti. Yerine de çok genç bir üsteğmen gelmişti. Osman amcada 9 ay sonra Gaziantep’e oğlunu ziyarete gelmişti. İşte yaklaşık 9 ay sonra Kars Digor’da yeni gelen askerin karakolu gece basılmış ve 14 arkadaşıyla beraber şehit olmuştu. Osman amcanın ise bu olaydan hiç haberi bile olmadı..

Not: Yazılan bütün hikayeler gerçektir ve kişilerin isimleri değiştirilmiştir