Bir Gün Yine Komandoyuz II

Kısa süre sonra öbür bölükte kantin kasa subayı olarak pek bilgim olmayan şeylerin başına geçince açıkçası çekinerek yaptım işimi. Yani kasa falan var, faturalar tutanaklar havada uçuşuyor. Ama Allah’tan iki güzel insanı tanıdım orada. Bizim bölüğe gelen kısa dönem askerlerden bir tanesi geçmişte muhasebede bilen ve beni rahatlatan Konyalı çavuşum Erol TOPAK ile havacı teğmen Bülent hmmm soyismini hatırlamıyorum işte neyse onu tanıdım. Kantin başkanı Hasan yüzbaşıda vardı ama onun ile fazla muhabbetimiz yoktu.

Neyse uzatmıyayım kasa anahtarları bende sürekli para akışını sağlıyoruz. Şeker komutan gel para ver, git fatura al falan günler geçiyor ama arkadaş içinde milyarlar olan kasa dandirik bir kasa! Bize verdikleri yer zaten baraka gibi bir yerdi. Başka işlerimiz var oraya buraya koşturuyoruz sürekli anasını satayım. Arada birde “ulan bu kasayı akşam kapıyı kırıp yüklenseler götürürler” diyede konuşuyoruz. Neyse Erol “ben bakıyorum komtanım merak etmeyin ehehe” yapıyor arada 🙂

Erol Topak ile Muhasebedeyiz
Erol Topak ile Muhasebedeyiz

Sanırım öğle yemeğini yemiştik içtimayı aldıktan sonra ben yine sağa sola koşturuyorum işim çoktu benim mnkoydumu taburunun bütün yükü bendeydi ya.. Erol koşarak geldi “komtanım komtanım…” diyerek. Selam durup hem gülerek hem ciddeleşmeye çalışarak bana bakıyor. Selamını alıp “ne oldu Erol?” dedim haliyle. Tahminim ya fatura geldi, ya para istiyor yine birisi falan ne olacak. Erol çavuş gülerek “komtanım kasa yok kasayı çalmışlar” dedi. Tabi ben şok oldum “nasıl lan kasa yok kim çalmış sabah oradaydı” dedim. Erol bir yandan sırıtıyor “valla bilmiyorum yüklenmişler götürmüşler komutanım” dedi. Ben tabi bastım küfürü “elbette yüklenirler verdiler bize göt kadar kasayı yüklenip götürürler….” diyerek. Neyse gittik muhasebe binamıza. Baktım kasa yok! Ehehe şimdi komik geliyor tabi de döndüm “nerede lan kasa?” diyorum istemsiz. Erol gülüyor bir yandan “Bülent teğmeni arayalım” diyor. Aradım Bülent teğmeni hemen. Dedim böyle böyle kasa yok komutanım.  Bülent teğmen olayı olgunlukla karşıladı “heaaa” dedi. “Yandın askeri mahkemeye gidersin artık” dedi 🙂 Etrafı soruşturalım dedim. Karşı tarafta kademeciler var sürekli oradalar. Astsubaya sordum ya kasa falan gördünüz mü diye. “gördük” deyince ümitlendim. Bir kaç kişi alıp arabaya yükleyip gitmişler kasayı iyi mi. Hay dedim yapacağınız işe insan sorar falan.

Bir yandan tırsıyorum bir yandan şaka falandır diyorum. Bir tek Erol gülüyor arada “yandınız gomtanım” falan. Derken Bülent teğmende geldi napacağız falan 🙂 Arkamı döndüm ki iki asker yüklenmiş geliyorlar kasamı 🙂

asker26

Haliyle şaka yapmışlar bana ben çok telaş yapınca ortaya çıkarttılar tabi. Kasa gelince sarıldım falan kasaya. İçeri aldık açtım baktım paralar duruyor. Sonra düzelttim için paraları saydım tekrardan… İşte o sırada bizim fotoğrafçı askerde oralardaydı sanırım resimlerimizi çekti bizim. Hey gidi dersin ya o resimler bunlar işte. Sağolsunlar askerlik dönemi boyunca yardımcı oldular bana. Gerçi bizde hep arkadaş gibiydik rütbeliden çok. Ben hiç bir askeri tartaklamadım da küfürde etmedim kötü davranmadım yani. Şimdi düşünüyorum da belkide hak edenlere yapmak lazımdı ama neyse tutanak falan tutardım genelde. Erol sağolsun ben nöbetçiyken soğukta yürüyüp geceleyin bana sahur yemeği getirirdi. Kendisine bir terbiyesizliğimiz olduysa kusura bakmasın hakkını helal etsin. Düzgünce işimizi yapmaya çalıştık o zamanlar. Okuyamaz gerçi buralarıda ama dur ya belki okur 🙂

Ha bak yine bir gün uyandım cebimde anahtar yok. Servisten birliğe gidene kadar aklımda bir sürü düşünce. Bulsan anlarsın direkt kasa anahtarı falan. İndim doğru bizim muhasebe odasına baktım kapı açık 🙂 Aha gitti dedim bu saat sabahın 7,30 da kim gelecek. İçeri girdim ki Erol bilgisayarın başında tıkır tıkır çalışıyor. “olm napıyosun burada sabahın köründe” dedim. “Bazı işleri tamamlamak için geldim komutanım” dedi. Ben hızla kasaya yöneldim baktım anahtar üstünde kalmış öyle açık vaziyette. Başkası olsa yanmıştık valla Allah’tan Erol var 🙂 Evet unutmuşunuz falan demişti galiba.

Erol askerliği bitirip gittikten sonra kasayı almaya Gani Asteğmeni gönderdiler. Adama kasayı verene kadar iflahım gevrede yemin ediyorum. Almam da almam arkadaş ne uğraştırmıştı. Normalde kasa subayının ikinci dönemde seçilmesi mümkün olmamasına rağmen koskoca Malatya ordusunda başka adam yokmuş gibi yine beni seçmişlerdi 🙂 Bülent teğmen yırtmış, Hasan yüzbaşı da yine tekrar seçilmemişti. Erol desen zaten askerliği bitti adamı Konya’ya “etli ekmeeni” yemeye gitti. Yeni gelen kısa dönem eleman iyi niyetliydi ama onunla yürümezdi işler. Kantin başkanı havacı yüzbaşı görevi kabul etmeyeceğini açıkladı. Bülent teğmenin yerine gelen yeni elemanda işle ilgisizdi. Ben üç ay daha idare ettim ama kafayı kırmıştım Erol bilmez benim o hallerimi. Artık askerliğim bittiğinden mecburen devretmem gerekiyordu ama yerime gönderilen Gani asteğmen avukattı ve “zorla aldıramazlar” deyip kasayı almayacağını açıkladı.

asker3
Gani Asteğmenle Muhasebedeyiz

Ama ne hengame yaşadım o zaman… Malları sayamıyorum, kantin başkanı diye bir şey yok, para istiyorlar bir yandan… Bende bir sürü tutunak var fatura getirmesi gerekenler var taburda ohoo. Benim askerliğin bitmesine imkan yok yani. Havacı yüzbaşıya durumun ciddiyetini anlatmak için gidiyorum ama yok “almam” diyor çocuk gibi. Artık gitmeme 10 gün kala kuleye gidip konuşayım dedim. Oradakiler “yüzbaşı göreve gidiyor Ankara’ya aha havalanacak az sonra” dediler. Hemen koştum yakaladım yüzbaşıyı. “Komutanım ben terhis olucam 10 gün sonra kasayı ne yapacağız?” dedim. Yüzbaşı umursamaz bir tavırla “gelince bakarız ben göreve gidiyorum” dedi. Ben “ne zaman geleceksiniz?” deyince yüzbaşı bana dönüp “bir ay sonra” dedi. İçimden “nasıl yani ya?” falan diye geçirirken bu bizim pilot yüzbaşı koşa koşa bindi helikoptere havalandı kalktı gitti iyimi…

Ben öyle hava sahasında kala kaldım mal gibi. Terhis olamayacağımı anlayınca çok moralim bozulmuştu. İsyan bayrağını açtım. Gelene “yok para” deyip gönderiyorum. Yüzbaşı geliyor “yok”, Binbaşı geliyor “yok”, yarbay geliyor “yok”… Ödemeleri de durdurdum. Hatta resmi işlemleri tam olan faturası hazır belgeleri “taburuna ait tutunağı olduğu için” vermiyordum. Şikayet edenler kışla komutanına gitsin diyorum. Sayım yapıyorum kantini kapattık askerin biri geldi “ben helekim yarabayın habercisiyim sigara istiyorum” bende “sayımdayız kapalı sonra gel” dedi. Asker bir şekillerde “yarbay duyarsa şöyle olur böyle olur”… Benim sinirim zaten üst seviyede “sana bir dalarım şimdi” dedim kaçtı gitti. Yarbay peşinden kantini aradı aldım telefonu “benim gönderdiğim askere nasıl sigara vermezsin sen?” dedi. Bende durumu anlattım sayım yaptığımızı söyledim yok ama dinlemiyor. “Ben senin komutanınım vereceksin, vermek zorundasın” dedi. Bende “siz benim üstümsünüz, amirim değilsiniz emir veremezsiniz bu şekilde” dedim, kapattı yüzüme. Sonra asker bir daha geldi yüzünde bir gülümseme pezevengin hani “ben sana demiştim hacı” der gibi. “Ne var ne istiyorsun?” dedim. “Yarbay aradı ya” dedi sonunda komutanım falan yok tabi. “Sayım yapıyoruz yok sigara, yarbaya söyle gitsin kışla komutanına eğer hızını alamazsa kurmay başkanına onunla da yetinmezse ordu komutanına şikayet etsin, senin mnkoyarım yavşak yavşak hareket etme böyle” dedim. Bunun surat düştü bastı gitti.

Sayımı bitirdik falan ertesi iki gün sonra bir yarbay beni çağırttırdı yanına. Ben tutanakları istettiğim için taburlardan artık para alamıyorlardı. “Nasıl vermek zorunda” diyerek postasını göndermiş muhasebeye. Bende arazideyim, geçen takıştığım yarbay olduğunu bilmiyorum ama. Neyse araziden geldiğimiz için çamurlu falan üstüm. Sildim botlarımı gittim yanına. Girdim kapıdan bağırarak bir tekmil verdim “çın çın inledi” içerisi. Aha bir baktım bana artistlik jimnastik yapan asker ile yarbay. Ama eskisi değilim yani korkmuyorum fazla. Yarbay baktı baktı bana böyle. Askere “sen çık kapıyı kapat” dedi. “Sen karacı mıydın oğlum?” dedi. “Evet komutanım” dedim sert bir şekilde. Kalktı ayağa yarbay iri yapılı bir adam benden kısa biraz. “Ben iki haftadır deniz taburundaydım” dedi. “abi abi gelen giden nedir lan abi? Şöyle adam gibi tekmil vermedi kimse hele şükür asteğmenim sen verdin teşekkür ederim” dedi 🙂 Bende bırakır mıyım bağırarak “sağol!” dedim. Döndü etrafımda “Sen bana geçen sigarayı neden göndermedin?” deyince durumu anlattım. Aslında göndereceğimi lakin habercinin hareketlerinin hoş olmadığını ve ona sinirlendiğimi de söyledim. Yarbay baktı bana yüzüme çağırdı habercisini başladı buna bağırmaya. İşte tahmin edebileceğiniz küfürler “gtün mü kalktı, adam mısın, sen kimsin?” falan. Tekrar çıkarttı odadan elemanı. “Bana uzun zamandır kimse senin gibi posta koymamıştı tanımıyormusun olm sen beni?” dedi. Bende “ben işimi yaparım komutanım rütbeyle pek ilgilenmem beni herkes tanır aslında” deyince sevindi adam “otur otur” dedi 🙂 Çay falan içtik başıma gelenleri anlattım işte kasaydı falan, tutanakları toplayamadığımı anlattım, faturanın parasını vermediğimi söyledim falan. Onların taburunda da vardı. Haberinin olmadığını ve tutanakları hemen getirmemi söyledi. Sağolsun ben tutanakları verdiğimin ertesi günü bunun sorumlularını yanına çağırtmış vermiş çoşkuyu rütbelilere. Akşamında faturaları ayarlatmış onaylattırmış ve muhasebeye getirmişti. Yarbay gelince çok şaşırdım hem hızına hem gelmesine. “Gerek yok komutanım ben gelirdim arasaydım” deyince “olur mu evladım zaten geç kalmışız kusura bakma sen. Askeriyede işte çok düzenli değil şöyle çivi gibi bir birlik yapamadım şurayı” deyip hırsla yumruğunu sıkmıştı 🙂

Nizamiye Nöbetçi Odası
Nizamiye Nöbetçi Odası

Öğrendim ki meğer bu yarbay biraz kırıkmış. Çekinirmiş herkesten. Haa sonra ben nizamiyede nöbetçiyken bir land geldi kapıya birlik içinden. Hızla odaya daldı inen kişide baktım bu yarbay. Ayağa fırladım hemen. “Otur otur yerine” dedi ben yok buyurun masa başına desem de inatla sandalyeye oturdu. İçerideki askerlere bakıp ” ne duruyosun olm sktirin gidin buradan konuşacağız” diye bağırdı. Adamla konuştuk işte. Bana nereli olduğumu, nasıl büyüdüğümü falan sordu. Mesleğimi, kitap okuyup okumadığını, annemi babamı sordu. İlk defa askerliğim biterken bir rütbeli bana bunları sormuştu garipti. Çay istedi ama bizim mal çaycı su koymadan ısıtıcıyı çalıştırınca rezistanslar yanmıştı. Daha öncede nöbetçiler gece çay yapalım diye girmiş o zaman da yanmıştı. Yoktu yani çay. Çaycıyı çağırıp azarladı. Haberciyi değiştirdiğini anlattı olaydan sonra. Tamam haberci olmak ayrıcalıktı ama gtü kalkmıştı zaten başka duyumlarda alıyordu. Konuştuk falan baya o nöbette. Askeriyeyi düzeltmeye çalışmış ama başaramamış bir adamdı karşımdaki. Benim babamın bölüğü ile ilgili konuştum. Orası daha iyiydi ama genel olarak askeriye kötü durumdaydı yani. Aslında sert ve manyak görünümlü mantıklı ve ahlaklı bir adamdı karşımdaki. Belkide askeriyeyi bu şekilde yönetmeyi seçmişti buda mantıklıydı zaten. Benimle geç tanıştığı için üzgündü tekrar görüşelim dedi ama bir daha görüşemedik o yarbayla…

Babam 3-4 gün kala beni arayıp “hayırlı tezkereler” demiş bende “baba beni unutun terhis olamıyorum ben” deyip durumu anlatmıştım. Babamda “ne kasası olm kimse tutumaz seni orada kilitle al evrakları gel onlar düşünsün ben yanındayım” deyince rahatladım. Harbi benim peder subaydı değil mi? 🙂 Gittim ertesi gün yaptım kasamı, defterleri ve anahtarları alıp kışla komutanına götürdüm. “Ben gidiyorum komutanım, bunları da götürücem kantinle kapatıyorum askeri mahkemede görüşürüz” dedim 🙂 Cengiz albaya durumu anlattım. “Sen ver bunları çağırın lan bana Gani asteğmeni çabuk” deyip beni gönderdi. Artık işim bitmişti yani. Gani asteğmenle ne yaptılar bilmiyorum ama kasayı devraldı, bende kurtuldum.

Neyse çok bile yazdım öyle iki resimin anısı ama çok var tabi. Gerek yok hepsine selam olsun belki askeri okuldakileri de yazarım bir ara.

Bir Gün Yine Komandoyuz I

Ya yazmayayım diyorum ama askerlik işte yazmadan da olmuyor yani. Erkek milletinde malum büyük bir askerlik anısı potansiyeli var her zaman. Hani öyle dıdının dıdısını yazmıcam ama evdeki bir iki resmi buldum buraya koyacağım birkaç arkadaşı da ekleyeyim ki okusunlar özlem giderirler belki…

Yıllar çabuk geçiyor elbette. Dur bakayım bulduğum resimleri anlatayım. Ben Malatya’ya Hava Savunma taburu 1.Batarya 2.Takım komutanı olarak atandıktan bir ay sonra falan karargah bölüğüne gönderilmiştim. Herhalde en çok çalışanı bu olur en salağı bu deyip gönderdiler bizi yan bölüğe. Muhabere takım komutanı olmuştum ve ek olarak kantin kasa subayı yapılmıştım. Başka bişeylerde olmuştum ama tam hatırlayamıyorum ne varsa yapıyorduk zaten.

Mehmet Başçavuş-Ben-Ali Astsubay Çadırları Topluyoruz
Mehmet Başçavuş-Ben-Ali Astsubay Çadırları Topluyoruz

Ama karargaha girmeden başıma bir olay geldi. Daha çömez olduğumdan bölükte ilk gittiğimde sağı solu inceliyorum tabii. Oryantasyondayım iki hafta falan. Yani görev verilmiyor öğreniyorum işte. Adana atışlarından taburun döndüğü zaman. Toplarımız sivil kamyonlar ile taşınmış geri getiriliyor araziye. Bataryalar da araziye gelen topları kendi kamyonlarıyla alıp garaja yerleştiriyorlar. Kendi kamyonlarımız ile gitmiyoruz çünkü araçlarımız çok eski. O zaman çocuktum bilmiyordum gerçi. Bize Adnan MENDERES zamanında güney koreye savaşmamızın karşılığında NATO tarafından verilen 1945-55 model MAN ve REO kamyonlar var elimizde. Bir boka yaramayan bu kamyonlar kış zamanında dert küpü olurdu bize. Yağı boşalır, hidroliği patlar, aküsü biter falan. O zaman inanılmaz yakıt israfı yapan bu kamyonların kullanılmasını anlayamazdım. Sonradan askeriyedeki bu düzensizlik ve başıbozukluğu öğrenince neden ülkemizin böyle olduğunu anlamış oldum. Farklı bir şey anlatmayayım efendim bu araçlarla garaja geri getirirken tabii şöför askerin yanında bir komutanın olması lazım mutlaka. Ben garajda gelen gidene bakıyorum o sırada bir şey yapmıyorum çünkü zaten yeniyim taburu bilmiyorum yani. Bir top ile Haydar başçavuş geldi. Atladı kamyondan bana seslendi. “senden rica etsem kamyon ile araziye gider misin Şeker asteğmenim?” dedi. “giderimde ben bilmiyorum bir şey olması sonra bak” deyince “asker çok tecrübeli sen rahat ol” dedi. Bindik kamyona sallana sallana gidiyoruz. Şöför askerde başladı muhabbete benle “komutanım siz nerelisiniz, sizin askerlik bitmez, benim iki haftam kaldı vs” benle muhabbet ediyor ama hiç yola bakmıyor adam. “Olm yola baksana” diyorum “ben dolmuş şöförüyüm komutanım bişeyolmaz” diyor sağ sol yapıyor vites değiştiriyor böyle gidiyoruz. Yolda başka bir top taşıyan kamyon ile karşılaşınca asker “ben bir sağa yanaşayım” dedi sağ tarafın ötesi benzinlik. Bu ileri geri falan derken “taaaak” diye bir ses duyuldu. Hemen indik aşağıya baktık asker geri giderken elektrik direğine çarpmış. Direk devrilmiş, kabloları da kopmuş benzinliğin içine düşmüş. “Ne yaptın lan?” deyince bizim o yola bakmadan vites attıran şöför gitti bildiğin mum gibi bir asker geldi sesi çıkmıyor..

Etrafa bakıyorum kimse farketmedi bizi ama. Bir hengame var sürekli. Haydar başçavuşa haber söyledik koşa koşa geldi. Bizi hiç umursamadan “araca bir şey oldu mu?” dedi. Kontrol etti bir şey yok. Elektrik direği tahta olduğu için devrildi iz var hafif böyle. Askere kızdı falan atla dedi kamyona. Bana dönüp “kimse gördü mü devirdiğinizi?” dedi. Bende “yok kimse farketmedi galiba” dedim. Gerçektende herkes bir şeyler yaptığından farkedilmiyor olay iyimi. “Hadi görüşürüz o zaman Şeker asteğmenim” demesin mi başçavuş. “Yahu” dedim “nereye abi direk devrildi elektrikler gelirse benzinlik yanar” deyince bana “sktiret yansın sorumlusu düşünsün ben gidiyorum” dedi. bastı gitti bildiğin adam. Ben yamuk bir direk ve kopmuş elektrik kablolarıyla kala kaldım. Kimseyi de tanımıyorum toplanan astsubaylar vardı yanlarına gittim hızla.

Volkan Astsubayla Arazide
Volkan Astsubayla Arazide

Kendimi tanıttım hoşgeldin faslından sonra olayı anlattım. Hangi direk falan hemen arkalarını gösterdim. Bir saatti ordalardı ama direği görmemişlerdi. “Kimse gördü mü?” diye sordular “hayır” deyince “boş ver” dediler. Ben şaşırdım tabi hemde üzüldüm o zaman. Umurlarında değildi yardım isteğimi de geri çevirdiler. Genç bir astsubay varmış Alper diye ona git dediler. Onlara göre olay üstüne kalırsa mahkemelik olurmuşum, çünkü akşama otomatik yanacak olan elektrikler kesintiye uğrayacak tabii benzinlikte cabası…

Tabii durumu hemen bölük komutanına söylemek lazım diye düşünüp çabucak ona giderken yolda rastladım. “Nasılsın, alışıyormusun …” faslında “şöförün elektrik direğini devirdiğini” anlattım. “Hangi direği?” dedi. “Yanından geçtik az önce” dedim bende 🙂 Dönüp baktı direğe baya kızgın görünüyordu. “Araç komutanı kimmiş?” dedi burnundan soluyarak. Bende olayı anlattım işte. Bana dönüp “madem araç komutanı sensin düzelt bunu, akşam 4,30 da elektrikler gelecek” deyip yürüdü gitti. Ben yine şoke olmuş vaziyette tabura yöneldim.

Tabur içinde Alper astsubayı arıyorum. Yakıt takım komutanı olduğunu öğrenince kazan dairesine sorarak ulaştım. Asker göreve gittiğini söyledi, bir saate geldi Allah’tan. Alper astsubay iyi birisiydi zaten oda yeni gelmiş ve evlenmişti. Benim geldiğimi duymuş tanışmaya fırsat aramıştı sağolsun. Beraber direğin yanına gittik. Direğin ucuna ip asıp çektik olmayınca araçla itelim dedik. İtledik düzelttik direği, arasınada taşlar koyduk falan. Lakin kabloyu nasıl bağlayacaktık? Elektrikçi astsubaylar izinde olduklarından ne yapacağımızı bilemiyorduk. Belediyeyi de arayamazdık çünkü pazar günüydü. Derken yanımıza fotoğrafçı asker geldi. Daha sonradan öğrenecektim ki bazı iyi huylu veya işe yaramaz askerleri son dönemlerinde fotoğrafçı yapıyorduk. Buda böyle bir askerdi. “foto çekeyim mi komutanım?” deyince “başlıcam fotona” dedim kızarak. “Görmüyor musun direğin kablosunu bağlayamadık” diye söylendim. Artık ümit yoktu yani. Elektrikler bir saate gelecek, benzinlik alev alacak, patlamalar neticesinde kışlanın yanmayan ışıkları birleşecek , bende daha ikinci haftamda askeri mahkemeye sevk edilerek rekor kıracaktım. Benim askerlik bitmeyecekti mnkym. Birden fotocu asker “ben takarım komutanım ne var bunda ya” dedi. Baktım buna “ne anlatıyosun olm sen? Ne anlıcaksın lan şak şuk fotoğraf çekiyorsun yanımızda anca” diye. Fotocu askerde “komutanım ben askerde tekte çalışıyordum bu işi yapıyordum takarım bunu” demesin mi? “Yapma yaw” dedim hemen bir ümit ile. Ama direğe tırmanmak için kelepçe lazımdı. Ama elektrikçi astsubaylar izinliydi anasını satayım. dolaplarındaki kelepçeyi alamayacaktık. Zaman yoktu yarım saat kalmıştı. İşte elektrikler gelecek, patlamalar neticesinde kışlanın yanmayan ışıkları birleşecek, bende daha ikinci haftanın sonu.. “komutanım bende anahtar var açarım kolay o iş” dedi fotocu asker. Tabii ondan ne arıyordu anahtar neyse “hadi çabuk laaaağn” deyip gönderdim askeri. Koşarak gidip aldı kelepçeleri. Teli bağladı porselene ve indi aşağıya. İner inmez elektrikler geldi ve kışla aydınlandı.

asker0002

İşi kotarmıştık ama nasıl olduğunu anlamamıştım yani. İşte Allah yardım eder ya bazen sanırım öyle oldu. Askerlere marlboro almıştım sağolsunlar. Alper astsubaya teşekkür edip bölük komutanına tekmil vermeye gittim. Kapıdan hallolduğunu söyledim, yüzüme bakmadan “ayağını denk al” dedi. Sanırım hiç sevmedi beni. Neyse ertesi gün direğe çimeto dökülmesini emretmiş. Ben tabi bilmiyorum çimentoyu falan nereden alacağız bölük başçavuşuna söyledim ve oradan bölüğün deposundan kullanıp sağlamlaştırdık direği. Sonradan yüzbaşı bölüğün kendi çimentosunu kullanmama kızmıştı (aslında çok az bir çimentoydu). Bende kendi paramla bir torba çimento almış, direğe tekrar döktürmüştüm. O günden sonra aramız hiç düzelmedi o yüzbaşıyla..