Devlet Adamlığı

Az önce sahilden eve giderken “hocam bakar mısınız?” diye bir ses işittim. Jandarma karakolunun orada nöbetçi asker beni çağırıyordu. Yanına gittiğimde benden mümkünse sigara vermemi rica etti. Sigara içmediğim için yardımcı olamadım. Kendimi tanıtıp biraz konuşma fırsatı buldum. Hani askere ne sorulur? Askerlik nasıl gidiyor, memleket neresi falan…

Asker arkadaşımız babamın da jandarma subayı olduğunu öğrenmesiyle beraber dertlendi. Çok rahat ve güzel bir yerde askerlik yaptığını söylememe rağmen askerlerin oldukça mutsuz olduğunu, aslında bütün alaydaki askerlerin mutsuz olduğunu söyledi. Hani biraz da askerlik mi ağır geldi dedim ama yok. Seve seve askere gelmiş lakin komutanlarından şikayetçi. Bir çok şeyden bahsetti bana. En büyük şikayetiyse bildiğimiz bir mesele; “Adalet yok abi!”

18555908_10154435303961560_3605500151962726660_n.jpg

Fotoğrafa dikkatli bakmanızı rica ediyorum. 1997-98 terhisli bölük askerlerimizin geleneksel buluşma fotoğrafını görüyorsunuz. 20 yıl geçmiş olsa da buluşup bir şeyleri paylaşan, hasret gideren, eski günleri anlatan vs. bir buluşma yapıyorlar. Aslında babamın bölüklerinden bir çok asker yıllar sonra bile babamı bir şekilde bulur hal hatır sorar. Nöbetçi askere bunu gösterdiğimde hayretler içerisinde kaldı tabi. Şaka yapıyorum falan zannetti ama fotoğraflardan kabul etti.

Nasıl Oluyor Abi?

Babam döneminin liste başlarından olduğunu daha önce yazdığım bazı yazılarda bahsetmiştim. Buna sebep sürekli sınır karakollarında geçen bir ömür yaşadık beraber. Gençlik yıllarında PKK kurulmuşken, orta yaş subaylığında yine terörün en azgın döneminde bulunmuş kişilerden bir tanesi. Sadece o değil tabi. Devre arkadaşları ile bu ülke için çalışan, ismini hiç duymadığımız ve aslında hiç bir zaman gitmeyeceğimiz, yolu geçtim patikası bile olmayan dağlarında tepelerinde yaz/kış pusu atan/yiyen adamlardan bahsediyoruz. Operasyon nasıl yapılır, pusuya nasıl düşülür, hangi yerden nasıl baskın yapılır vs. askerliği kağıt üzerinden bire bir uygulamaya geçirmiş adamlar bunlar. Koltuğunda yayılıp güneşlenirken “Bu çay soğuk yeni getir lan!” veyahutta ordu evlerinde “yarım kilo su böreği ver oğlum” komutanlığı yapmayanlar..

Devlet adamlığının komutan kanadı yani. Eğitimli, askerini kendi oğlu gibi gören. Askerini gerekirse döven hatta bazen söven ama asla onurunu kırmayan insanlar. Onuru ve gururu bilen, yaptığı hareketin sonucunda askerin yarın atacağı pusuda sakat kalırsa veya ölürse kahrolacak kişiler bunlar. Bölükteki her askeri oğlu gibi gördüğü için şehit olan askerlerine gerçekten ağlayan ve onları unutmayan komutanlarımız. Hepsine verdikleri hizmetten dolayı minnet ve şükran borçluyuz. Onlar olmasaydı verdiğimiz şehitler terörün azgın olduğu yıllarda katlanırdı bunu çok iyi bilmeliyiz.

Yıllar süren mücadelelerinden sonra devrelerinin 1/3’nün şehit olduğu (bazılarının parçalarını bile bulamadılar), 1/3’nün sakat kaldığı (bizim pederde bacağı eline alanlardan), kalan 1/3’nün de bir kısmının sahte davalarla tutuklandığı hapse atıldığını üzülerek tekrar hatırlatmak istiyorum. Beraber savaştığınız, sakatlandığınız, parçalara ayrıldığınız bu mücadelede ayakta kalan son komutanlarında hapislerle sahte davalarla imha edildiğini düşünmenizi istiyorum. Hani eskilere gidin biraz. Şehit isimlerini ekranlarda görüp üzüldüğümüz yıllardı o eski dönemler.

Hakkari’de Pusuya Düşen 7 Asker 1 Astsubay Şehit Oldu Başımız Sağ Olsun Şimdi Survivor’a Bağlanalım Turabi Golden Sonra Kaç Takla Attı? 

Geldiğimiz nokta da artık adına ne dersiniz bilmiyorum. İster “Fetö devleti çökertti” deyin isterseniz “Hükümet içine etti” deyin fark etmez. Bana kalırsa ülke temel vicdanını kaybederek kendi içine etti de neyse. Görülen şey bir çok devlet ayağında olduğu gibi “Kaliteli Komutan” argümanını kaybettiğimizdir. Kaldı ki kalite eğer masalarda tatbikatlarda eğitimse haydi onu yapıyoruz diyelim. Bu ülkenin birebir operasyon yapan, pusu yiyen ve onlarca askerini çatışmalarda kaybeden tecrübeli komutan sınıfı bana göre bu tanıma daha çok uymakta. İtiraf etmeyi pek bilmiyoruz ama şöyle bir gerçek var arkadaşlar. Devlet adamlığının bitmesiyle orduda ki Komutan kavramı da çökmüş bulunmakta.

Bunu bir nöbetçi askerden çıkartmıyorum sakın yanılmayın. Zaten uzun süredir bunu dillendiriyorum. Önceden de askeriye verimli ve düzenli bir yer elbette değildi. Fakat bu ülkede operasyon tecrübesine sahip komuta kademesi gerçekten dünya standartlarında bulunmaktaydı. Artık ülkemiz bu standartların çok çok altında bulunmaktadır.

Lafı nereye getireceğim. Hazır ülke olarak ona buna çatıp operasyon gümbürtüsü yapıyorken bunu da göz önünde bulundurmanızı rica ediyorum. Allah toplumumuza savaş göstermez inşallah. Çünkü kahvehane köşelerinde futbol goy goyu yapmaktan çok daha fazla sonuçları olacağının ne yazık ki farkında değiliz. Elbette bunun sorumluları da yıllar sonra buna izin verenler veyahutta ülkemizi bu hale sokanlar olacaktır.

Yukarıda ki fotoğrafa tekrar bakın. Bırakalım şimdi terhis olanlar 20 yıl sonra tekrar buluşabilsin.

Yöneticinin iyisi savaşı kazanan değil, o savaşı yapmadan kazanandır.

Hoş çakalın.

Sıra Sana Geldiği Zaman

Zaman gazetesini sevmem gerçi hiç bir gazeteyi sevdiğim söylenemez. Lakin Zaman gazetesinin yeri ayrı. Attığı saçma sapan manşetler ve iftira haberlerini gazete okuduğum zamanlardan biliyorum unutmadım. Manyak bir subayın eline bomba vererek beklettiği asker haberine “işte ordunun hepsi böyle” demeye getirmesi, balyozlar havada uçuşurken her gün bir askeri rezaleti habere yer vermesi, askerlerin hepsini ve ailelerini neredeyse dinsizlikle eş değerleyen bunu da muhalifin bütün kanadını katarak yapan gazetemiz. Yargıya ve polise yerleşerek atamaları ele alan, üniversite sınav sorularını çalıp şifreleyip tatmin olan başbakan ve cumhur ile ve albette AKP ile yürüyen gazete.
 
Fakat yine inandığımız insani değerler daha önemlidir. Haklı/haksız protesto eylemi yapanlara bu tarz bir müdahele haliyle kabul edilmemelidir. Polis şiddeti beslendiği saray zihniyetinden dolayı bu haldedir.
12800262_10154172446393812_8169067257753515603_n.jpg
 
Ben ülkemin din, dil, ırk, mezhep ve cinsiyet ayrımı yapmayan bir yer olmasını arzu ediyorum. Görünen o ki hükümetin yetkili polisleri bu konuyu yanlış anlamış olacaklar ki mevzu bahis “şiddet” olduğu zaman hiç bir ayrım yapmadan saldırmakta bir sakınca görmüyor.
 
Polislik kolay değil elbette. Fakat size saldıranla uğraşmak ile gösteri özgürlüğünü iyi ayrıt etmek zorundalar.
 
Bu resimlere bakıp içten içe sevinenler ve oh olsun diyenler. Yapmayın lütfen bu muameleyi kimse hak etmez. Ne olursa olsun ne yaparsa yapsın böyle davranılmaz. Allah bu millete akıl versin.

Askere Yuhalama

Silvan’da uzun süren sokağa çıkma yasağından sonra bu görüntülerde yaşanmış. Olayın analizine hiç bir şekilde girmeyeceğin çünkü orada ne olduğunu bilmiyoruz.

Bunu neden koyuyorum? Çünkü 12 günlük ve muhtemel seçim öncesine kadar uzanan bir süreçte çatışmalarla adını duyuran PKK destekçisi muhtemel kişilerin yoğun bulunduğu bir yer burası. Evler harap olmuş, yollar kalkmış, dükkanlar patlamış, yeraltı sistemleri rezalet bir durumda vs.

Sonra bir askeri birlik sokak ortasında tekli düzende şehrin göbeğinden geçiyor. Tekli düzen bir kere arkadaşına bir koşuda ulaşabileceğin mesafede olmalı. İkinci olarak böyle çatışmalara girdiğin ve malum gelecekte olabilecek bir yerin göbeğine askerler tekli düzende neden gönderiliyor? Bakın bu çok ilginç arkadaşlar.

Geçen askerlere yuh çekip hakaret ederken askerlerin kalabalık tarafından tacizi devam ederken insanın içi sızlıyor. 20-25 yaş arası muhtemel olan bu askerlerden bir tanesi çekse tarasa kalabalığı ne olacak?

Hayatımız ülkemizde paranoya şeklinde geçiyor biliyorsunuz. Fakat bu tip bir hareketin gelişimi ve sonucu bana başka bir plan var gibi geldi. Televizyondan görenlerin oradaki halka ana avrat küfür ettiğini tahmin ediyoruz. Karşı cephe ise şehirde çatışma sonrası daha gövde gösterisine daha fazla kin beslemişlerdir. E peki kime neye yaradı bu restleşme?

Devlet insan değildir bunu unutmayın. “Böyle yaptınız şimdi sinirlendim” falan diyerek hareket etmez. Hukuksal doğrularda askerini ve polisini kullanır. Ferdi hareketler devleti kapsamaz fakat devlet içindeki organlarda bunu en aza indirmek için mücadele eder.

Yani devlet halkı tahrik etmez, tahrik olan halkı sakinleştirir. Ana görevi budur normal olarak. Kürt ve Türk kesiminin kutuplaşmasına sebebiyet vermemek gerekir. Bana göre bu olay göründüğü kadar masum bir olay değildir ve araştırılmalıdır.

Kinden ve nefretten beslenenlere lanet olsun bitmediniz..

Uyanık

Ahmet kuzeniyle beraber karpuzun başında bekliyordu. Dolaptan çıkartılan karpuzun kesilmesini bekleyen 10 yaşlarında bu iki çocuk için önemliydi karpuzun kesilmesi. Genelde o hışırtı, şapırtılardan sonra karpuz çat diye ortadan ikiye yarılır iki ayrı yarım daire şeklinde masada hacıyatmaz misali dururdu. İşte o an karpuzun en can alıcı yeri olan kan kırmızısı göbeği de ortada sergilenirdi. En tatlı ve sulu kısım olan bu yerler yine genelde bu iki kuzene verilirdi. Ahmet o gün kesilen büyük karpuzun göbeğinin oldukça büyük ve sulu olduğunu fark etmişti. Kuzenine “dilim karpuzlarımızı yiyelim sonra bakarız” deyip onayı aldıktan sonra dilimi güzelce kesip doğradı. Kuzenine özellikle daha büyük bir dilim doğramıştı elbette Ahmet. Ahmet’in kuzeni doğranmış karpuzu kah şapırdatarak, kah şupurdatarak yemeye koyulurken Ahmet yemede pek istekli görünmüyordu. Hafif midesini tutarak pek iyi olmadığını göstermeye çalışıyordu. Ahmet’in kuzeni dilimi bitirince hemen bir dilim daha kesip önüne koydu Ahmet. Kuzen iştahla yemeye devam etti. Onu da bitirince Ahmet’in kuzeninin tuvaleti geldi. Kuzen tuvalete doğru gidince Ahmet hızla bıçağı kapıp kestiği karpuzun göbek kısımlarını kopararak tabağına koyuverdi. Mümkün olduğunca hızlı yemeye çalışarak bir yandan da tuvalet tarafına bakıyordu. Ahmet’in kuzeni tuvaletten gelince haliyle karpuzun göbeğinin yenmiş olduğunu fark etti. Ahmet’e neden paylaşmadığını sordu elbette. Ahmet hiç oralı olmadı. Eğer karpuzun göbeğini yemek istiyorsa akıllı olmalıydı, “yemeyenin karpuz göbeğini yerler” diye de kuzenine akıl verdi. Kuzeni buna çok kızmış ve gidip eniştesine durumu anlatmıştı. Eniştesi Ahmet’e neden yaptığını sormuştu sözde. Enişte sırıtıyordu “hadi hadi siz arkadaşsınız olm olur böyle şeyler” diyerek gönderdi yeğenini. İçinden “ulan bizim oğlanda çok akıllı ha” diye geçirmişti gönderirken..

Mehmet dönem ortasında hocasının verdiği ödevleri yapmamıştı. Şöyle bir yapmaya yeltenmişti ama mahalledeki arkadaşlarıyla her öğlen futbol oynamış, akşam da babasının aldığı oyun konsoluyla vakit geçirmişti. “Sonra yaparım”‘lar bitmemiş ve işte okul açılmıştı. “Şimdi ne yapacağım?” diye düşünüyordu. Sınıfı şöyle bir dolaşmaya başladı. 7.Sınıftaki hemen herkes ödevlerini yapmıştı. Kendisi gibi bazı arkadaşları boşlamışlar ama yarım yamalak yine de bir şeyler yapmışlardı. Sınıfın en çalışkan çocuklarından Özgür’e gözü takılmıştı. Özgür’ü hiç sevmiyordu Mehmet. Ayar oluyordu adeta. Sürekli bütün ödevlerini yapan, elindeki çöpü çöpe atan, saçları taralı, gömleği ütülü ve derslerinde başarılı bir çocuktu Özgür. Hocanın istediği kitap özetini elbette oda yazmıştı. Derste hocaları ikinci saatte ödevlere bakacağını söyleyince iyice panikledi Mehmet. Derken aklına şu ayar olduğu Özgür geldi. Özgür teneffüs için dışarıda olduğundan hızla sırasına doğru yönelip onun hazırladığı ödevleri aşağıdan aldı. Çaktırmadan kendi sırasına geliverdi. Etrafına bakınıyordu arada. İyi, kimse görmemişti. Özgür’ün ismini silip kendi ismini ve numarasını sol tarafa yazıverdi. Hocaları ikinci derslerinde ödevleri kontrol için sıraları gezmeye başladı. Şöyle bir bakıyor imza atıyordu sadece. Mehmet’in hocası yanına gelince kalbi hızla atmaya başladı. Hocası iki üç sayfayı kaldırıp imzalayarak arkaya yönelince rahatladı. Hocası ödevlerini yapmayanları azarlıyor ve eksi veriyordu. Sıra sınıfın çalışkanlarından Özgür’e gelmişti. Özgür ne olduğunu anlayamamıştı. Ödevini yaptığını ama galiba evde unuttuğunu söyledi. Hocası Özgür’e inandığını ve yarın getirmesini söylemişti. Nasılsa o kadar sayfayı bir akşamda yazması mümkün değildi. “peki hocam” diyerek mahcup oturdu Özgür. Mehmet çok mutlu olmuştu bu durumdan. İşte inek Özgür’e kimin akıllı olduğunu göstermişti…

Sinan üniversite laboratuvarının girişinde grup lideri Selin’i yakalamıştı. Sınıflardaki öğrenciler deneyler için gruplara ayrılmış ve birde grup lideri seçilmişti. Lider öğrenci grubundaki öğrencilerin dönem içerisinden hangi deneylere geldiklerini kontrol ediyor, gruba verilen ödevleri iletiyor ve grupça verilen ödevlerde gerekli organizasyonu sağlıyordu. Sinan dönem başından beri hiç bir deneye katılmamış veya ödev yapmamıştı. Vize notları işte bu katıldığınız ve verdiğiniz ödevlere göre belirlendiğinden durumu hiç iyi değildi. Selin’i tam orada yakaladığı çok iyi olmuştu. Zaten son deneye gelmişti gerçi ama bir an göremeyeceğini sanmıştı lider öğrenciyi. Selin kurallara uyan bir kızdı. Deneylere katılmayan arkadaşlarının isimlerini toplu ödevlerde yazmayacağını zaten söylemişti ama bu Sinan denilen çocuk nereden çıkmıştı şimdi? Sinan deneylere katılmadığı için üzgün olduğunu söylüyordu ama çok önemli mazeretleri vardı. Bir kere annesi hastalanmıştı, başka gün kaza geçirmişti öbürü hafta bayramdan geç gelmişti yoksa neden gelmeyecekti yani? Selin nuh diyor peygamber demiyordu. Sinan bu sınavın kendisi için çok önemli olduğunu yoksa okuldan atılacağını söylüyordu. Ailesinin durumu yoktu, zaten başka bir arkadaşında kalıyordu, yemek bile yiyemiyordu Sinan. Selin “ama senin ismini yazarsam olmaz ki diğerlerine haksızlık olur” diye söylendi. Sinan pes etmeyerek “yap bir güzellik” durumuna getirdi olayı. Selin hiç istemese de Sinan ve diğer gelmeyen arkadaşlarının isimlerini yazdı deftere. Sinan çok teşekkür etti övdü birazda kızı bu dürüstlüğünden dolayı. Sinan laboratuvardan çıkınca yaktı bir sigara hemen. İşte bu işi de halletmişti sonunda. “ulan ne salak kız bu ya” diye geçirdi içinden. Sınıfın arkasında dedesi gerçekten öldüğü için başka grubun deneyinde olan ve bunlara katılamadığı için kalıp okulunu uzatan Arda ise olaylardan habersiz ne yapacağını düşünüyordu..

Kerem bey iş çıkışı arabasıyla evine gidiyordu. Gidiyordu ama lafın gelişi gidiyordu. Trafik çok sıkışmış olduğundan hafif hafif ilerleyebiliyorlardı. Şoförler pist yarışında ilk kalkış yapan formula pilotları gibi habire gaz veriyorlardı araçlarına. Arabalar aniden atılıyor ama sonra basılan fren ile dizginleniyorlardı. Akşamın yorgunluğu iş çıkışı yaşanan stres ile birleşince haliyle bir sinir harbi yaşanıyordu etrafta. İşte Kerem bey bu sinir harbini yaşıyordu şimdi. Artık Kerem bey olduğu için her şeyin hızla yapılmasını istiyordu “eee müdürüm lan ben” diye düşünüyordu zaten. Ama yok arkadaş herkes gibi bu sıkışık trafikte kalıvermişti işte. Derken bir ambulans sesi duydu arkalardan. Belki bir kaza olmuştu ilerde evet muhtemelen kazaya yetişmeye çalışan ambulansın sesiydi. Emniyet şeridinden hızla geçip gitmesi gerekirken emniyet şeridini işgal eden bütün araçlar yüzünden sürekli korna çalıyordu ambulans. Ambulans önünde olan insanlar sol tarafa kaçmak için kornalar çalıyorlar, yer verilmesi için el kol hareketleri yapıyorlardı. Kerem beyin aklına birden güzel bir fikir gelmişti. Tam ambulans yanından geçerken hızla direksiyonu arkasından kırıverdi. Ambulans peşinde emniyet şeridinden hızla ilerlemeye başladı. Yine kendisi gibi bunu yapanların olduğunu görüp daha da sevindi. Kendisi ilk düşünmüştü yani. Bekleyerek 1 saatte alacağı yolu 5 dakikada alıverdi Kerem bey. “Kafam çalışıyor benim ya” diye düşündü. Eee koskoca müdürdü adam. Semra hanım ise yanından hızla geçen ambulansa ve peşindeki arabalara bakıyordu trafikte. Yaptıklarının ne kadar kötü bir şey olduğunu düşündüğünden “işte Almanya’da olsalardı ehliyetlerini alırlardı” diye mırıldandı. Oğlunun doğum gününe yetişemeyecekti çünkü trafik açılmayacaktı o akşam…

Hüseyin’in boğazı ağrıyordu. Hastaneye gitmemiş geçmesini beklemişti ama yok geçmemişti. Babası kaymakam olan Hüseyin fırçayı yemişti. Doğru hastaneye gitmişlerdi. Sıra numarası alınmıştı ki ohooo sırada 35 hasta vardı. Uzun kuyruğa baktı kaymakam ama yok bu sıra erimezdi. Derken başhekime rastladılar. “Vay kaymakamcım” falan hal hatır sorulduktan sonra hastalık anlatıldı. “Yaw kendisine neden direkt gelinmemişti?” Hep beraber çat diye KBB doktorunun odasına girildi. Doktor “ne demek efendim?”  deyip ilaçlar yazdı hızlıca. Kaymakamın oğlu böyle içeride muayene edilirken dışarıda bekleyen hastalardan çıt çıkmıyordu. Sabahleyin 5’te kalkıp sıra almak için erkenden gelen üniversite öğrencisi Aykut buna çok sinirlenmişti. Ama bir şey diyemedi. Şimdi kim bilir kimdi bu adam. Zaten 5 kişi kalmış diye düşündü çok önemli değildi yani..

Sinem hanım okulunu yeni bitirmiş ve kısa bir büro tecrübesinden sonra iş görüşmesi için fabrikanın insan kaynaklarıyla görüşmeye gelmişti. İnsan kaynaklarında ki adamı babasının arkadaşı aramıştı zaten. Ayrıca fabrika sahibi de tanıdıklarıydı. Sinem hanım koltukta oturan orta yaşlı kızı topuklu ayakkabılarıyla da “tokuduk tokuduk” geçerek görüşme odasına girdi. Kendinden oldukça emindi gerçekten. İnsan kaynaklarında müdür olan kişi mesleğinde profesyoneldi. Kendisine tavsiye edilen kız karşısında duruyordu. Havadan sudan konuştuktan sonra işle ilgili sorular sormaya başladı uzman arkadaş. Fazla tecrübesi yoktu evet ama ingilizcesi nasıldı? Anlıyor ama konuşamıyormuş hmmm “bilmiyor” diye not düştü. Peki hobileri nelerdi kızımızın? İlgi alanı falan sosyal aktiviteleri neydi? Sinem dağcılıktan ok atıcılığına kadar uzun metrajlı bir anlatıma koyuldu. Bir çok hobisi vardı ve sürekli kitap okuyordu. Evet en son okuduğu kitabı söylemişti ama yazarı kimdi hatırlamıyordu önemli miydi ki? Kafası son derece yoğun olduğundan karışıktı kızın ve heyecan elbette. Spor ise onun hayatıydı. Sabah erkenden kalkar koşardı hey maşallah. Para önemli değildi hayatta, önemli olan iş ortamıydı ve iş denilince yerinde duramayan bir işkolikti Sinem. Sinem’in sözünü kesen insan kaynakları müdürü yeterli olduğunu belirtti. Kendisi aranacaktı ve bilgi verilecekti. Sinem bir çok kez teşekkür ettikten sonra yine “tokuduk tokuduk” sesler çıkartarak odadan çıktı. Odadan çıkana kadar sürekli gülüyordu Sinem. Kapıyı kapattıktan sonra ise sırıtmayı kesti artık. Yanından geçip gittiği kıza sanki çöp torbasıymışcasına tiksinti ve iğrenmeyle baktı. Bilmem kaçıncı iş görüşmesine giden orta yaşı devirmiş Buse ise onunla beraber ayağa kalkmıştı. Kafasını uzatıp odaya girmek için içeriye baktı. İnsan kaynakları müdürü “buyurun sizi tanıyalım bakalım” demişti koltuğu işaret edip…

Belediyede çalışan Osman amca kendi halinde geçiniyor görünen aslında oldukça iyi para kazanan bir adamdı. Seçimlerde en çok bayrağı sallayan o olduğu için belediyede iyi bir yere verilmişti. Osman amca nasıl imar müdürü olduğunu anlayamamıştı. İmarlardan falan hiç anlamadığından ilk başlarda istemese de sonradan yavaş yavaş alışmıştı. Artık inşaat işleri kendisine sorulmadan yapılmıyor, harfiyattı, döşeme taşıydı efendim kendisine soruluyordu. E Osman amcada arada bazı yardımlar alıyordu elbette. Olağan şeylerdi bunlar. Fakat Osman amcanın kafasını kurcalayan mesele imar meseleleri değil oğlanın askerlik meseleleriydi. Oğlu askerde bir sınır karakoluna düşmüştü, görevler pusular derken bu olay kendisini çok rahatsız etmekteydi. Dini bütün bir insandı Osman amca öyle torpil falan olmazdı da hani bir konuşulsamıydı memleketinden olan Paşa Hakkı ile? Araya birilerini sokup aradı Hakkı paşayı. Paşada birlik komutanını, birlik komutanı da bölük komutanını aradı. Karakolda oturup askerliğin düzenine küfür ederken askerlerimiz bölük başçavuşu içeri girdi. Eliyle işaret etti Osman amcanın asker oğluna; “hadi git koğuşa elbiselerini topla başka birliğe sevk ediliyorsun çabuk”. Osman amcanın oğlan ikiletmeden koşarak koğuşa gidip dolabını falan toparlamaya başladı. Toparlanırken tanımadığı yeni asker yatağının başında bekliyordu. Başçavuş yeni askere Osman amcanın oğlunun yatağını ve dolabını işaret ediyordu. Osman amcanın oğlan fazla takılmadı bunlara. Hızla toplanmaya ve buradan gitmeye pek hevesliydi zaten. Eşyalarını alıp yeni gelen askere bir baş selamı verdikten sonra koşarak kendisini bekleyen araca binmek için merdivenlere yöneldi. Yeni gelen asker ne olduğunu anlayamamıştı. Birden komutanı gelip başka bir yere sevk edileceğini söylemiş arabaya bindirilerek bu dağ başı karakola getirilmişti. Bölük komutanıyla hemen tanıştırılmıştı. Bölük komutanı sinirliydi biraz ama kendisine değil başka bir şeye sinirlenmiş olacak ki “şerefsiz bunlar” diye arada ortaya küfür ediyordu. Kapıda yeni askeri görünce sadece “oğlum burası sınır karakolu dikkatli ol hepiniz bana emanetsiniz” dedi. Yeni asker hızlı bir “saol” deyip koğuşa doğru gitti. Sivas’taki köyünden ilk defa asker olunca çıkmış şimdi de buraya getirilmişti. “Vatan borcu burada yaparuk” dedi içinden. İmar müdürü Osman amca ertesi gün öğlenleyin Hakkı paşayı arayıp oğlunu Gaziantep’tepi ordu evine yerleştirdiği için çok teşekkür etti. Mutlaka bir ziyarete gidilmeliydi paşaya yoksa ayıp olurdu. Oğlunu aramıştı durumu iyiydi artık sıkıntısı kalmamıştı yani. Karakola yeni gelen asker fazla zeki bir genç olmasa da gayretliydi. 9 ay geçtikten sonra artık bölüğüne ve arkadaşlarına alıştı. Çok sevdiği bölük komutanı 15 gün önce tayını çıkmış ve başka bir yere gitmişti. Yerine de çok genç bir üsteğmen gelmişti. Osman amcada 9 ay sonra Gaziantep’e oğlunu ziyarete gelmişti. İşte yaklaşık 9 ay sonra Kars Digor’da yeni gelen askerin karakolu gece basılmış ve 14 arkadaşıyla beraber şehit olmuştu. Osman amcanın ise bu olaydan hiç haberi bile olmadı..

Not: Yazılan bütün hikayeler gerçektir ve kişilerin isimleri değiştirilmiştir