Nerede O Eski Bayr..

Bayram gelir  güzel temiz elbiseler giyilir. Yaşlılara ziyaretler yapılır eller öpülür. Yaşlıların tam “ahh efendim nerede o eski bay..” kelimeleri söylediği duyulmadan çocuklar hemen dışarı çıkmak isterler.

Ama zamane çocuğu bir başka. Çocuk değiller zaten artık. Çocuk yasal olarak 18 yaş altı kabul edilse de bilime göre değiller. Ben 12 yaşımdayken babamların 15-16 yaşındaki zekaya sahiptim. Şimdiki çocuklar 8-9 yaşlarında benim 12 yaşımdaki zekaya sahipler. Bilgisayar, televizyon ve her kaynağa ulaşılabilirlik daha çabuk zeka gelişimine sebebiyet veriyor.

Yani kapınızda gördüğünüz mini mini 10 yaşındaki çocuklar aslında babanızın bundan 30 yıl evvelki 18 yaşlarına denk geliyor önünüze zeka bakımından.

Niye anlatıyorum bunları peki? Çocuklara bakarak ülkenin psikolojik travması ve iki yüzlülüğünü çok iyi yakalıyorsunuz da o yüzden anlattım.

Geçen bayram sabahı evde uyurken kapımı açan bu mini mini çocuklar “iyi bayramlar” diyerek beni uyandırmıştı. Tabi şeker falan yok evde. Hemen bozukluklar aklıma geldi. Hepsinin eline birer lira verip gönderdim. Çocuklar sevinip koşarak uzaklaşırken bende uykuya kaldığım yerden devam edecektim haliyle. Kapının tekrar çalması ile yine ayaklandım. “Hayırlı bayramlar” faslı ve elimdeki diğer bozukları vermem ve tekrar yatağa yatışım arasından fazla zaman geçmemişti ki dışarıda patlayan torpil sesiyle uyandım. Sonra ikinci üçüncü torpiller patlarken güne Halep veya Cerablusta bayram sabahına girer gibi başladım.

8dc560b56f5e424c2b6a42f3d461881f.jpg

Benimle bayramlaşıp aldıkları parayla muhtemelen torpil alıp sokakta patır patır patlatan çocukların kahkahaları kulaklarıma geliyordu. Derken yine kapı çaldı. Elimdeki son bozuklukları verdim fakat bir garip kıza param çıkışmadı. Bende cebimdeki 5 lirayı abisine verdim. Paranın yarısını kardeşine vermesini tembihledikten sonra artık uykum da dağıldığından banyoya girdim.

Yıkanırken kapının ısrarlı çalışları ve sanki bütün şehir çocuklarının benim bayramımı kutlamaya gelmesi alışa geldik bir durum değildi tabi. Yıkanıp elbiselerimi giydikten sonra yine kapı çaldı. Gelen çocuklara bozuk param olmadığını söyledim ama mazlum mazlum bakışlarına dayanamayıp elimdeki paralardan ellerine tutuşturdum. “Aslansın kralsın abi” cümleleriyle koşarak gittiler.

Dönüp elimde kahve pencereden “ne güzel bir bayram sabahı efendim ahh nerede o eski bay..” diyeceğim an kapı yeniden çaldı. E ama bu kadarı da fazlaydı. Hemen pencere kenarında ise çocukların hararetli bir şekilde organize olduğunu ve büyük çocuğun “şu dairedeki abi para veriyor olm koşun lan” veya “oradaki sadece şeker veriyor isterseniz gidin” veyahutta “onlar evde yok” tarzı cümleler ile etrafını koordine ettiğini duymuştum. Tabi “para veren abi” ben oluyordum ve bu sebeple bütün çocukların ilk hedefi bendim haliyle.

Tamam da kardeşim bende Rockefeller değilim yani. Kapıyı açtım ki ilk bütün para verdiğim kız çocuğun abisi tekrar gelmiş uyanık. Bayramlarını kutlayıp artık param kalmadığını söyledim. Küçük kızın abisi suratını asıp garip el kol hareketleriyle beni kınadığını bildiriyordu.

Penceremde kalan kahvemi yudumlarken “ya ayıp mı oldu acaba şeker alıp geleyim yine çocuk netice de” diye düşünürken aşağıda olayları organize eden çocuğun tam pencerenin altında net sesini duydum “O….çocuğu işte”.

whatsapp-image-2016-09-11-at-12-14-02

Az evvel ellerine para verdiğim zaman “Aslansın abi, leoparsın abi maşallah boyunda uzunmuş ekereke” diyen çocuklara “param kalmadı” deyince anında satışı koymuşlardı.

“O…. çocuğu işte abi” diye sitem eden küçük kızın abisine destekte geliyor yandan “aynen abi” diyor başka bir çocuk. “Bunlar böyledir paragözdür ne var yani versen para” diye ekliyor. Yandan birisi “Şerefsiz zaten bayram namazına da kalkmamış uyuyordu” derken öteki “ya zaten belli bayram namazına kalkmayan adamndan ne bekliyorsun” diyor. Birden başka bir çocuğun koşarak gelip yeni bir “para veren abi” bulmasıyla muhabbet sonlanıyor hızla o tarafa doğru koşuyorlar. Ha birde penceremin tam önünde bir de “akıllı ol” torpili patlatıyorlar.

Asıl problem “Ya onlar çocuk” deyip geçiştirdiğimiz bu yetişme tarzıdır arkadaşlar. Aynı davranışların yetişkin dönemlerde de sergilenmediğini söyleyebilir miyiz?

Çocuklar toplumların aynalarıdır. Kültürel yozlaşma ve iki yüzlülüğe batmış, çıkarcılığın ve paranın peşinde koşan, ağzı bozuk ve kabadayı geçinen büyüklerin küçük resimleridir.

Eskiden böylemiydi? Nerede o eski bayr…

Müteahhit

Yüklenici yada biraz daha açar isek “Kendi adına veya sözleşmeciden devraldığı inşaat işini yapmak ile yükümlü gerçek kişi” kısaca “müteahhit” demek. İnanın bazen çok moralim bozuk oluyor ve ne konuşasım ne de yazasım geliyor. Bazen karşılaştığım ve bana göre yanlış olan şeyleri karşımdaki ile tartışmak istiyorum. Anlatmak, kendimce olayı değerlendirmek. Ama bazen de bakıyorum “ya ne konuşacaksın bırak gitsin” diyorum artık.

Nereden geldik şimdi demi bu muhabbete. Benim yazılar böyle arkadaşlar. Çok yazmak isterim size böyle resimler koyayım, “kuş çıvıltıları arasında göle baktım ormanı gezdim” diye yaşadığım yeri ballandıra ballandıra nakledeyim size. Olmuyor arkadaşlar ne ben böyle bir hayat yaşıyorum temel anlamıyla ne de burası bu tarz bir yazı yeri değil. Bu sebeple eğer bir şeyler öğrenmek istemiyor veya tartışma ortamında bulunmak istemiyorsanız başka yere geçiniz.

Ne diyorduk efendim; Müteahhit. Memlekete gittim. İşte ananemin ve dedemin elini öpüp hasret giderdikten sonra pek insanın yaşamadığı bu yerin tek akşam sefasına yani çay bahçesine gittim iki üç defa. Genel olarak yaşlı veya orta yaş üstü diyebileceğimiz insanların ailesiyle gelip semaverde çay içtiği, okeye döndüğü veya “Ayşegulun elbisesi de bek şığımış gı” diyerek (yani Ayşegül’ün elbisesi çok güzelmiş diyor) dedikoduların döndüğü küçük Anadolu kasabası işte. Ben elbette dikkatleri çekiyorum farklı olarak. Çay getiren çocuk ikinci gün benle muhabbete girip konuşmaya çalışıyor. Kitap okumak için kısa cevaplarla geçiştirdiğim muhabbette ilerledikçe kendisi hakkında kurduğu bazı hayalleri öğreniyorum.

emrahcaliskan4.jpg

Çocuk bana ismini hiç söylemedi nedense. Benim yerlisi olmamı öğrenmesi dışında nerede yaşadığımı, ne iş yaptığımı, hangi kitabı okuduğumu falan sormadı. Henüz 16 yaşında olan bu genç çocuk benim de gençken yaptığım gibi yazın yaşadığı Samsun’dan buraya dedesini görmeye geliyormuş. Parkta çalışarak harçlığını çıkarttığını söyledi. Ben okuduğum dönemlerde hiç çalışmadım açıkçası (Yüksek lisansımı yaparken çalışıyordum gerçi fabrikada ama o da sayılmaz artık). Gencin bu çabası bende takdir uyandırdı ne yalan söyleyeyim. Bana göre gençlerin okurken bu şekilde küçük işlerde para kazanmak için çalışması ve bir şeylerin değerini bilmesi çok önem arz etmekte. Kitabımla meşgul olmayı bırakıp hayat ve felsefe alanında görüşlerle bir şeyler konuşmayı düşünürken birden konuşmasını kesip telefonla nenesini aradı sanırım. Nenesine özet olarak çalıştığını, yorulduğunu ama harçlığını kazandığını, bir şey isteyip istemediğini çarşıdan (ki aslında saat akşam 11’di ve muhtemelen kapalıydı dükkanlar) anlattıktan sonra üstüne basa basa kazandığı paranın az olduğunu ama bazı kişilerin yüklü bahşiş bırakarak yardım ettiğini söyledi. Küçük bir yerde yaşayan bu gencin yaptığı uyanıklık aslında hoş görülebilir elbette. Fakat genç arkadaş buranın köylerinde yaşayan fakir bir ailenin çocuğu olmadığı hatta tam tersine Samsun gibi oldukça büyük bir şehirde büyüdüğünü bana daha önce anlattığı için yaptığını yadırgadım. Muhtemel benim bahşiş bırakmamı istiyordu hemde “yüklü” bahşişlerden.

Arkadaşımızın bu konuşması benim konuşma isteğimi kırıp kitaba tekrar dönmeme sebebiyet verdi. Akşam sonu hesaba beklediği kadar büyük olmasa da bahşişini bırakıp eve döndüm (gerçi hesabın yaklaşık yarıya yakını kadar bıraktım iyi diyebiliriz). Ertesi akşam yine koşarak yanıma gelip benim servisleri o yaptı. Muhabbete girmek için kendinden bahsetti falan. Babasının büyük bir çiftliği varmış ve hayvan yetiştiriyorlarmış Samsun’un bir yerinde. “Ne güzel bu mesleği devam ettirebilirsin, hayvancılık ve tarım güzel bir uğraştır” dediğimde ise bu işleri yapmanın aptallık olduğundan falan bahsetti. “Gençtir daha anlayamaz elbette ergen işte” diye düşünürken o kariyer hedefinin basamaklarını hızla çıkmanın planlarını çoktan yapmış gibiydi. “Hangi mesleği öğrenmek istiyorsun?” soruma “Müteahhitlik” deyivermesin mi? Yani sıvacılık, inşaat mühendisliği ne bileyim mimarlık falan değil ha bu arkadaş daha yukarılara çıkmış. Amcası da hayvancıymış eskiden hemde büyük bir çiftliği varmış. Satmış her şeyi girmiş müteahhitliğe. İlk evleri çok iyi değilmiş ama yapa yapa öğrenmişler artık. Amca oğlu alttan yetişmiş tabi. Okulu kazanamayınca yurt dışına İnşaat Mühendisliği okumaya göndermişler. Bunları bana hararetle anlatırken gözlerindeki hırsı ve sevinci görmeliydiniz. Benzer hırsı ve sevinci aynı yaşlarda bende göstermiştim çok iyi hatırlıyorum;

Okuduğum iki arkeoloji kitabından sonra elime geçen bir kaç paleontoloji makalesi büyüdüğümde hangi mesleği yapacağıma beni ikna etmeyi başarmıştı. Ülkemizdeki büyük paleontologlardan bir tanesi de ben olacaktım! Hatta kim bilir belki bulduğum bir dinozor kemiğine “Şekerozorus” ismini bile verebilirdim. Arkadaşlarıma eskiden yaşamış halkları, jeofizik çalışmalarını ve eski canlı bilimini anlatır onları bu hobimle bunaltırdım. Yeni bulunan bir arkeolojik keşfi gazetede/dergide görünce hemen yalayıp yutar arkadaşlarıma anlata anlata bitiremezdim. En sonunda “Şeker yeter arkadaşım bayılttın daaa neymiş hotroporosun ayağını bulmuşlar kuyruğuna basmışlar olm kafayı yedin iyice” diyerek bağırırlar ve muhabbeti sonuçlandırırlardı.

1utdnobel_1009.jpg

Karşımda, benim 15 yaşımdaki büyük bir bilim adamı olarak arazi araştırmaları yapacak olan halim vardı sanki işte o akşam. Fakat bu gencin hayalleri benimkilerden çok hemde çok farklıydı. Ben okuduğum kitap ve dergilerde görerek ülkemizdeki bilim adamlarından bir tanesi olmak istiyordum. Bu genç delikanlı ise amcasının oğlunun okurken Başbakanlık binasında yazın garsonluk yaptığını ballandıra ballandıra anlatmaya koyulmuştu. Birden irkilerek hayallerimden sıyrılıp kendime geldim. “Ne garsonluğu ne Başbakanlık binası ne alaka ya?” diye sordum ister istemez. Çocuk şaşırarak “olur mu abi sen hiç bir şey bilmiyormuşsun ya” dedi. “Böyle böyle tanışacaksın, göze gireceksin, ilişkilerde bulunacaksın vs. bunlar zorunlu. Amca oğlu okulu bitirdi sonradan oranın vasıtasıyla mühendis olarak işe girdi. Orada iki yıl çalıştı işi de öğrendi. Tak babasının yanına geldi şimdi kendileri iş bağlıyor ve müteahhitlik yapıyor. Bu işler böyle abi” diyerek ağzımı açık bıraktı. Çocuk enayi gibi maaşla çalışmayacağını, müteahhit olup hızla amcası ve amca oğlu gibi köşeyi döneceğini anlattı. Anlattıkça karanlıklaştı mevzular benim için. Onun için pis asgari ücrete çalışanlar aptal, siyasi ilişkiler ile ticarete yönelenler zekiydi. Yolunu çizmişti yani daha bu yaşta. Babası gibi çiftçilik yapıp aza tamah edecek hali yoktu ya!

Dinlemedim daha fazla. Çok üzüldüm çocuğa içim acıdı, kalbi sıkışır ya insanın üzüntüden vallahi billahi kalbim sıkıştı yemin ediyorum. Henüz 15-16 yaşında lisede okuyan çocuğun siyasi ilişkiler ile kurduğu inşaat ihalelerinden zengin olmayı hayal etmesi nasıl olabilir? Biz mi küçükken aptaldık yoksa şimdi bu çocuk mu zeki?

Genellemek istemiyorum elbette ama gençlikte zaten benim dönemimde çok az olan “idealist bir insan” olma erdemi kaldı mı? Ülkesi için hiç bir siyasi iktidara köpek olmadan doğruyu dile getirmeye adanan bir ömür neden hayal edilmiyor? Karamsar mıyım? Belki benim hayalimdeki mesleği yapamam belki de yapabileceğim akademik bir kariyeri yine benzer etkenlerden dolayı bırakmam beni etkiliyordur. Fakat böyle olmamalı gerçekten. Gençlik bilim insanı olmayı hayal etmeli beş parasız bir hayatı olsa da siyasi iktidarın köpeği gibi yaşamadan ayak diretmeli haksızlığa. Doğruyu söylemeli kendi, araştırdıklarını bulduklarını yanlış bile olsa ispat etmeye çalışmalı. Kesesini doldurmaya çalışan bilim insanlarının olduğu ülkemizde nasıl olacak bunlar?

Ülkemizin Süleyman Demirel’lere değil beş parasız ölen ama doğru söyleyen sanatçılara, devlet adamlarına, yazarlara, şairlere ve bilim insanlarına ihtiyacı var.

Hadi selametle.

Aramıza Yeni Askerler Katılmış..

Ülkemiz yakın siyasi tarihinde “en fazla Atatürkçü” görünen kişi kim diye sorsanız değişik görüşler ortaya atılır;
 
“İsmet Paşa efendim” der bazısı Mustafa Kemal tarafından meclisin son yıllarında memleketine gönderildiğini bilmeden.
 
Birisi çıkıp “Bülen Ecevit ve CHP tabii ki” diyebilir. Evet Bülent Ecevit sonraki dönemlerde sürekli bazı devrimlere değinmiş ve organizasyonunu bu şekilde yapmıştır. Fakat geçmiş ve şimdiki olsun CHP örnek bir Atatürk partisini temsil edebilmiş midir?
 
CKMP yeni adıyla MHP ve Alparslan Türkeş temelini İslami Türkçülük ve Mustafa Kemal’den alır. Ne yazık ki bu temel bir miktar ırk faşizmine ve sorgusuz sualsiz itaat eden milliyetçi gençler yaratmaktan öteye gidememiştir.
 
Yakın siyasi tarihimiz boyunca en çok Atatürkçü olan, en fazla Mustafa Kemal’in yolundan giden, en Kemalist, en devrimci kişi lafta; Süleyman Demirel’dir!
 
Sonuç itibariyle bunu en çok dile getiren ve bu yolda yürüdüğünü iddia eden kişi eğer Mustafa Kemal’i anlayabilseydi haliyle Süleyman Demirel anlardı.
 
Diyeceğim arabalara Türk bayrağı dikme ile “Vatansever”, binalara Mustafa Kemal resimleri asma ile “Atatürkçü”, kafaya sarık bağlayıp sakal uzatma ile de “Dindar” olamazsınız.
 
İlk önce neyin ne olduğunu öğrenmeli buna göre fikirleri ve anlayışları tartışmalısınız. Geçmişten ders almıyorsan istersen dağı taşı Atatürk resmi ile donat bir anlam ifade etmeyecektir.

Atalarım Hep Darbeciyse Demek Ki!

8 yıl evvel “Balyoz ve Ergenekon davaları saçma duruyor Fettullah içeride yapılanmış yargıya, eğitime, polise ve askeriyeye yerleşmiş bu çok tehlikeli” dedim “vay darbecisin yani” dediler nasılsa babam asker kökenli ya!
 
2016 yılındaki darbe girişimi için “mantık hataları var darbenin bu şekilde yapılması için ya salak olunmalı veya başka bir şey var. Haydi diyelim salaklar ve Fettullahçılar yaptı. Bunu daha önce söyledik ve uyardık bunun suçlusu hükümettir” dedim “vay darbecisin yani” dediler nasılsa babam asker kökenli ya!
 
Kafa bir aylık çalışıyor demek ki. Bir adım sonrayı göremiyorsun patlat “demek ki darbecisin yani komunistsin yani işte dinsizsin” yaftasını. Ve bir şey daha diyeyim madem diyorum lan duvar benim;
 
“AKP Fettullah’ın yapılanmasına bilerek izin verdiği yerleri temizleyip yerine başka tarikatçıları veya kendi parti yandaşlarını yerleştirmekte. Bakın bu çok tehlikeli ileride güç çatışması yaşanır iç karışıklık olur kanlar dökülür arkadaşlar”
 
Bu kısa yazıdan ne anladık? Darbeciyim…
 
Kalın selametle.

Oyun

Eski yazılarımdan okumuşsanız babamın jandarma subayı olduğunu biliyorsunuzdur. Görev amacıyla gittiğimiz güneydoğu ve doğu anadolunun sınır şehirlerinde yaşam çok farklıydı. Halk geçim için mücadele verip terör ile devlet arasında sıkışıp kalmışken, babam ve silah arkadaşları görevlerden ölmeden dönmeye çalışıyordu.

Biz tabi çocuğuz o yıllarda. Bırakın arkadaşlar ile kaynaşmayı arkadaş bile zor buluyoruz. Hem güvenlik sıkıntısı hem de uyum sorunu beraberinde geliyor. 2 yılda bir şehir değiştirip gittiğimizden okula alışmak yeni arkadaşlarımla kaynaşmak ne mümkün?

Yine de yöre çocuklarıyla oyunlar oynuyoruz sürekli. Çocuk ne oynayacak? Top peşinde koşup kışın kızak yapıp kayıyoruz karlar üzerinde.

577d5f31f0dc1e125094332d.jpg

Bu masum oyunlar aklıma geldi bayram günü. Hatırladığım oyunlardan bir kısmı ise göründüğü kadar masum değildi sanırım. Kar topu savaşında bazı çocukların kar topu içerisine taş koyması veya boru ile üfleyerek atılan huni şeklindeki kağıtların ucuna takılan raptiyeler belli ki bazı psikolojik rahatsızlıkların işaretiydi.

Bunların dışında benim annemin oynamama izin vermediği bir oyuncak olan “silah” ile adam kaçırma ve silahlı çatışma bu yöre çocuklarının oyunuydu. Bu oyun olduğunda bende bazen elimi silah yapar (parası ve silah oyuncağı olmayanlar gibi) bir birimize yalancıktan ateş eder yaralar falan eğlenirdik. Annemin neden kızdığını anlayamazken hiç silah oyuncak almayışlarına sitem ederdim.

Yıllar sonra büyüdüğümde silahın, ateşin, ölen askerlerin, operasyonların, PKK’nın, terörün ve ölen şehitlerin içerisinde büyüdüğüm halde babamın silahının nerede olduğunu hiç bilmediğimi fark etmiştim. Hiçte merak etmediğim gibi birden “yahu bizim peder komutandı silahı yok mu? Nerede acaba?” diye sorduğumda Malatya taburunda 23 yaşımda teğmen olarak nöbet tutuyordum.

Belli ki ailem (özellikle annem) çocukların silah ile oynamasına karşı olmuş ve o yıllar için büyük bir öngörü göstermiş. Yıllar sonra Halep’te bayram günü temiz elbiseleriyle silah ile oynayan çocukları gördüğüm zaman bunlar aklıma geldi.

577d5f314967833ae078c58d.jpg

Çocuklar ciddi anlamda çatışma ortamından etkilenmekte ve büyüklerini takip etmekte. Yani yaratılan silahlı canavarların, şiddetin ve terörün suçlusu bu psikolojik travma ile büyüyen kişiler değil buna ortam hazırlayan aile bireyleri ve büyükleridir.

Lütfen eğer çocuklarınız var ise (veya yakınlarınızın) silah, bomba, bıçak, kılıç vb. oyuncaklarını ellerinden alın ve çöpe atın. Sizden ricam bir daha bu oyuncakları almamanız ve çocuğunuzu ciddi anlamda bu tür oyunlar oynamaması için uyarmanız.

Herkese hayırlı bayramlar ve mutlu yarınlar diliyorum hoşçakalın.

Dünyayı Yok Etmek

Ünlü piyanist Ludovico Einaudi “Antartika İçin Ağıt” isimli bu güzel bestesiyle insanlığa sesleniyor. Eriyen kutuplar oradaki doğal hayatı yok etmesinin yanında küresel su devinimi açısından da gelecek için tehlike yaratıyor. Elbette küresel şirket sermayesi bunlardan çok o bölgedeki petrol yataklarına gözünü dikmiş durumda.

Ben olaya biraz daha farklı bir boyuttan bakmak istiyorum izin verirseniz. Duyarız ya çevrecilerden falan “Dünyayı yok ediyoruz” diye veya “Dünyayı yok etmeyelim” söylemlerini. Çöplerimiz, sıktığımız kokular, kullandığımız araçlardan ve fabrikalardan çıkan zehirli sera gazları, tüketim çılgınlığı sebebiyle ihtiyacımız olandan fazlasını talep etmek yeni telefonlar, bilgisayarlar falan işte. Ne dersiniz? Dünyayı yok mu ediyoruz?

Aslında işte bu söz yanlış bir kere. Dünyanın sırf bizim için yaratıldığına ve bizden sonrası da pek umurumuzda olmadığına göre doğru gibi geliyor bazılarımıza. Çoğu büyük din Dünya’dan başka yerde yaşam olmayacağını ve insanlar için tanrı tarafından yaratılmış bu yerin kıyamet günü yok olacağını söylemektedir. Yani adam diyor ki “abi zaten geçmiş 5-6 bin yıl yani çok takılma kıyamete ne kaldı zaten”. Kime diyor bunu? Sahilde kendisi güneşlenirken etraftaki pet şişelerini, plastikleri, camları toplayan bana. Hatta iki küçük çocuk “abi sen salak mısın başkası atıyor sen neden topluyorsun?” diyor.

Bilimsel düşünce ile dini temelli düşünce zaman zaman ayrılır derler. İşte buda onlardan bir tanesi mesela. Laf yine dine geldi ama ne yapayım ya geliyor getiriyorlar. Dindar adam temiz olur, çevresine, doğaya ve hayvanlara zarar vermez. Elbette yine bu lafta kalıyor gerçek anlamda. Bunu söyleyince “Doğru böyledir” diyen arkadaş tüfeği sırtlayıp ördek avlamaya çıkıyor sonra. Veya sahilde ki amcam gibi mesela bir tartışmaya girişiyoruz.

Benim topladığım boş pet şişelerin “kaç yılda yok olacağını” soruyor. Tarih tartışmasına da girmiştik. Mustafa Kemal kesin olarak “Deccal” ona göre başka yolu yok çünkü dinsiz bir ülke kurdu. Bunun dışında pet şişenin kaç yılda yok olacağından ise emin değil. “Sence kaç yılda amca?” diye tuzak bir soru atıyorum. Düşünüyor amca “hmmm olsun olsun 50 yılda yok olur yaw” diyor. Bakıyorum amcaya “Amcacım 400-500 yıl kalır bu doğada hatta kalın plastikler 1000 yıl kalıyor yaklaşık” diyorum. Amca benim söylediklerimi çok buluyor. “Hadi olsun olsun 100 yıl olsun be kardeşim 1000 yıl olmaz olamaz” diyerek cevap veriyor ama mühendis olduğumu söyleyince aklı yatıyor. Sonra başka bir savunma gelmesin mi peşinden “ya zaten kıyamete ne kaldı oğlum 100 yıla kopar bir şey olmaz” diyor. Buna cevap verip sahil güneşini kaçırmamak için havluya doğru gidiyorum çünkü son soruyla sıcaklık 3-4 derece daha yükseldi sanırım.

dunya-nin-uzaydan-cekilen-muhtesem-fotograflari-nasa-dunya-1513803.jpg

Hep sorardım kendime “yahu bizim bu insanımız neden eline geçen çöpü yere atıyor? Entelektüeli de dindarı da böyle arkadaş. Nedir bunun cevabı?” diye. Entelektüellerin sığır olduğuna karar verdim bu net. Dindar arkadaşların ise eğitimli olsun olmasın buna dikkat etmesi gerektiği kanaatindeydim. Kimle de konuşsam en baştaki örnek yaşayış modelini anlatıyorum katılıyor ama yok. Adam geziyor çekirdeği önüne atıyor, pasta yiyor sahilde kutuyu taşlara bırakıyor, kola içiyor bardağı kuma sallıyor, bira içiyor göle fırlatıyor.. Ya arkadaş neden yaşadığınız çevrenin içine sçmaya bu kadar meraklısınız cidden cevap verir misiniz?

Galiba amcanın ki gibi bir inanışta var ha ciddi ciddi. “Zaten bu Dünya bize yaratıldı amman vur dibine gitsin” tarzı yaşantı hayat felsefeniz mi oldu lan sizin yoksa? Aman sakın ha gidin hocaya falan sorun iki araştırma yapın. Doğaya zarar da büyük günahtır arkadaşlar sakın ha.

Bilimsel bakış açısıyla hayata bakmak işte bu sebeple tercihim. Birisi yukarıda ki gibi bir düşünceyi bilimsel temele hiç bir surette oturtamayacaktır. Çünkü bilim, insanı evrende ve elbette Dünya’da merkeze oturtmaz. Sıradan bir canlı yaşantısı gibi değerlendirir ve eleştirir. Bilimsel araştırmalara göre Dünya bundan 4.3 Milyar yıl önce oluşmuştur. Geçmişten günümüze bu sürede arkeolojik, paleontolojik ve jeolojik araştırmalar neticesinde eminiz ki bir çok canlı/cansız türü yaşamıştır. İster dinen evrime inanın veya inanmayın bu türlerin kesin olarak yaşadığı ve belli bir süre sonra yok olduğu ve yeni canlıların yaşamaya başladığı gözlenmiştir. İster gökyüzünden indirin bunları isterseniz de evrimle açıklayın böyledir. Görülen canlı türlerinden bazıları yaşadıkları dönem boyunca Dünya’ya hükmetmişlerdir. Bilinen düşmanları olmayan bu devasa canlılar 100 veya 200 veya daha fazla Milyon Yıl yaşamış fakat sonunda Dünya’daki değişimlere ayak uyduramadığı için veya başka bir felaketten yok olmuştur.

64290.adapt.768.1.jpg
Yucatan Krateri

Tyrannosaurus yani kısa T-Rex isimli ünlü dinozor günümüzden 150 ile 65 Milyon yıl aralığında yaşamıştır ve muhtemel döneminin en güçlü dinozorlarından birisidir örneğin. Gök taşı düşmesiyle çok büyük bir neslin yok olmasından sonra o da payına düşeni alarak hayata devam edememiştir. Peki büyük gök taşının düşmesiyle Dünya yok olmuş mudur? Dünya paleontoloji araştırmalarına göre 4.3 Milyarlık hayatında kaç toplu yok oluş yaşamış biliyor musunuz? Tam 5 kere! Bunu iyi düşünmek gerekiyor sanırım. Sonraki yok oluşu muhtemelen biz kendi kendimize yapacağız.

Lafı şuraya getireceğim. Biz yani Homo Sapiens türü bilinen zaman olarak sadece 200 bin yıldır Dünya’da yaşamaktayız. Ondan eski olarak bir çok insan türü olmakla beraber en eskisi bile sadece 2.5 Milyon yıl önce bildiğimiz Dünya’da yaşamıştır. Bunlar arasından sadece biz kaldığımıza göre bilimsel olarak şu sonucu ortaya çıkartmaktadır; Dünya yok olmuyor, sadece üzerinde yaşayan canlılar yok oluyor!

Biraz evrimi ve sürecini anlattığımın farkındayım ama gördüğünüz gibi Allah’ın bizi 200 bin yıl önce yarattığını düşünsek bile geçmişte yaşayan canlıların sonları sonumuzun hiç hayra alamet olmadığının göstergesi oluyor sanırım. Attığımız çöpler, tükettiğimiz kaynaklar ve bu şımarık yaşantımız Dünya’nın “Bizim İçin” sonunu getirecek gibi görünüyor.

4276fe9a8430f1513d8e2dc644d6b0d4.jpeg

Bilim adamları terk edilmiş evler ve kentler üzerinde yaptıkları araştırmalarda doğanın oldukça acımasız bir şekilde oraları içine alarak yok ettiğini gözlemlemişlerdir. Hani yürümediğiniz yolların ot bağladığını görmeniz buna güzel bir örnektir. Amcaya söylediğim pet şişe, plastik hadi en babasından 4000 yılda yok olacak olan cam şişe Dünya’nın çok umurunda değil arkadaşlar. Şu an insanlar çoğul olarak yok olur ve medeniyetlerini kaybeder ise 5-10 bin yıl gibi oldukça küçük bir jeolojik zamanda çoğu malzeme ve yapı yok olacaktır. Attığınız çöpleri denizler ve toprak temizleyecektir emin olun. Zehirli gazlarınızla ısıttığınız hava normal seyrine gidecek, kesilen amazon ormanları tekrar çıkacak hemde kaç katıyla (Elbette Dünya’yı geri dönülemeyecek bir şekilde ısıtıp suyu buharlaştırır isek buda gerçekleşmeyecek Venüs gibi olacak gezegenimiz).

Yani toparlarsak; Bilimsel süreçte attığımız her çöp, kestiğimiz her ağaç ve harcadığımız her kaynak Dünya’yı değil bizi yok oluşumuza götürmektedir. Bunun iyi anlaşılması sağlanmalı hem kendimizi hem de var ise çocuklarınızı bu şekilde eğitmeli ve çevremizdeki kişileri dikkatli olmaları konusunda uyarmalıyız.

Saygılarımla..

İleri Demokrasi Ve Bilim Anlayışı

Ülkemiz süper ileri demokrasi seviyesine hızla yükselirken ve papaz eriğini imam eriğine çeviren projeler ile bilim dünyasını sarsarken daha önce de bahsettiğim Prof.Dr.İlber Ortaylı ve Prof.Dr.Celal Şengör’ün yayınlandığı televizyon programı yayından kaldırılmıştı. (Şimdi dikkat ettim yazımda koyduğum ve Fatih Altaylı’nın üzülerek programı kapattığını anlatan video yayını da youtube.com sitesinden kaldırılmış. Ona bile müdahale etmişler yani). Yine buraya koyalım son muhabbeti;

Yayından kaldırılma sebebinin bilmediğini! açıklayan bazı arkadaşlarımıza buda Prof.Dr.Celal Şengör’ün cevabı olsun. Yazıklar olsun ülkenin en iyi iki bilim adamına tahammül edemeyip yaptıkları saçma sapan projelerle yobaz bir bilimsel eğitim hayatı kurmak isteyen adamlara. Hepiniz kendinizi çok iyi biliyorsunuz.

Türk tarihinin bu dönem kadar karanlığa battığı bir dönemi ben bilmiyorum. Allah sonumuzu hayır etsin diyeceğim ama etmesin. İnsanlarda tarihten gelen garip bir “Ya Türkler yüzyıllar boyunca hep varmış bir şekilde yine çıkarız efendim” düşüncesi var.

Lan Türk mü kaldı ülkede? Türk nedir, kültürü nedir, dini yaşantısı nedir, dili nasıldır biliyor musun? Temellerini unutmuş toplum nasıl ayağa kalkacak? Kansal analiz değil toplumsal yaşantın rezalet durumda her gün daha kötüye gitmekte. Toplumun entellektüel birikimi Uganda seviyesinde hala geri dönecekmiş.

Bilgisayar oyunu olsa geri yükleyip denerdik ama burada olmuyor. Ya hemen sahip çıkacaksın yada bu sığır sürüsü ile en dibe batacaksın. Döneceğimiz ata ancak sığırlar ile yaşadığımız saman yığınları olur.