Ah Sabahattin Ah

Bu kitabın anısı bende gerçekten farklı sanırım. Hani okuyayım dersiniz de okuyamazsınız ya bazı kitapları. Lisede bir heves etmiştim ama çok yavan gelmişti bana bırakmıştım. Sonra üniversitede elime geçmişti final zamanı falan kenara atmış okuyamamıştım. Sonra işteyken artık okuyalım popüler kitap oldu deyip almıştım ama okuyamadan bir arkadaşım gelip elimden almıştı “sonra getiririm” diyerek.

En son bundan bir sene evvel İstanbul’dan aldım gezerkene. Yine bir arkadaşımla buluşmuştum onunda eşinin doğum günüymüş galiba bende eşine hediye götürsün diye vermiştim. İşte okuyamayacağız ya anasını satayım en sonunda yine bir arkadaşımın evindeyken gördüm izin ile aldım 4 günde de bitirdim kitabı…

Mantolu madonna hayatta beklediği şeyi bulamamış bir adamın hikayesini anlatıyor ki bu adam yazarın kendisi zaten. Raif efendi 25 yaşlarında bir şekilde gittiği Almanya’da resim sergisinde gördüğü portreye aşık oluyor. Sonra o kadınla tanışıyor ve olaylar olaylar işte.

Kitapta öyle maceralar falan yok. Daha çok Raif efendinin kendi iç dünyasında yaşadıkları ve belkide aşık olan insanların bazı noktalarda düşündüklerini yazıya dökmüş. Oldukça çekingen ve içine kapanık bir adam olan Raif efendi 25 yaşında tanıştığı kadın ile yaşamını durdurmuş ve hayatı oluruna bırakmış işte.

Sabahattin Ali

Ne yalan söyleyeyim ben fazla öyle aşk romanları sevmem. O bakımdan biraz odun sayılırım. Bu kitaplar bana zaman kaybı gibi geliyor. Ama öyle değil kelimelerde öyle söylesem de değil elbette. Kaldı ki bu tip kaliteli yazarların kitaplarının sadece aşk romanı olarak görülmesi doğru değil. İçerisinde toplumsal analizler ve durumları da çok güzel işlenmiş. Kelimelerindeki o nazik yapısı ve cümle biçimleri yazarın ancak bir beyefendi olabileceğini düşündürüyor insana.

Yine belki bilmezsiniz ama günümüz bestecilerinin söz yazarlığını yapmıştır şiirleriyle. Edip Akbayram’ın “Aldırma gönül“, Zülfü Livaneli’nin “Eşkiya Dünyaya Hükümdar Olmaz” ve “Leylim Ley“, efendim Ahmet Kaya’nın “Kara Yazı” veya Volkan Konağın “Göklerde Kartal Gibiyim” şarkılarının hepsi Sabahattin Ali’nin şiirleridir. İşte bu duygu bütünlüğüne ve mükemmel söz yazarlığına karşın aramızdan erken ayrılmış büyük sanatçı. Bu şarkıların sözlerini okuyun ne derin anlamları var göreceksiniz..

Kitaptan hariç Sabahattin Ali’nin hayat hikayesi de romanları gibi içe kapanık, kırılgan ve kaderci. Atatürk’e hakaretten tutuklanmasına ve yazdıkları hikaye ve romanlardan sonra ülkemizde yeni filizlenen faşist milliyetçi akımlara karşı cephe almasına kadar zor bir hayatı olmuş. Her özgür düşüncede olanın ve sorgulayanın “neden böyle acaba?” diyenin ülkemizde komünist, anarşist veya darbeci ilan edilmesinin geçmişteki kitap yapraklarından bir tanesi ne yazık ki. Hükümeti eleştirmekten hapis yatması, açtıkları dergilerin, gazetelerin basımlarının engellenmesi, işten siyaseten kovdurulmaları ve daha neler neler…

Türkiye’de iş bulamayıp bir çokta ırkçı tehditlerden sonra yurt dışına çıkmak istemiş lakin onda da “çıkamazsın” deyip pasaportunu vermemişler adamın. O da kaçak yollardan bir kamyon şöförüyle yurt dışına çıkarken yolda kamyon şöförü tarafından öldürülüp kenara atılmış. Daha sonra tutuklanan bu şahıs “milliyetçi duygularım ile alay etti, bende onu vatansever duygular ile öldürdüm” diyerek savunmasını yapmıştır. Yaklaşık 20 yıl hapis cezası alması gerekirken “milli hisleri tahrik” indiriminden yararlanan katilimiz 4 yıl hapis cezasına çarptırılmıştır. Yetmemiş bir kaç hafta sonra aftan serbest kalmıştır.

Ailesi Sabahattin Ali’nin işkence gördüğünü ve devlet tarafından öldürüldüğünü iddia etmiştir ama ne fayda. Katil Ali Ertekin sonradan cinayet ile ilgili konuşsa da ne kadar doğru falan bilemiyorum. Sonuçta kendisi de sonradan devlet tarafından komunistleri takipte kullanıldığını söylemiştir. Allah belasını versin. Buradan ya devlet tarafından bir şekilde öldürülmesi için kullanıldığını veyahutta öldürdükten sonra “bu adam işimize yarar kullanalım” deyip serbest bırakıldığını görüyoruz.

Neyse ne ya çok önemli değil. O mu bumu bir şekilde öldürüldüğü için zaten kurcalasak bir şey olacağı yok ama görün diye yazıyorum bunları. Şu yakın 100 yıllık cumhuriyet tarihinde hangi yazar, hangi düşünür veya hangi şair sanatçı olsun toplumun sömürülmesini, demokrasiyi, insan haklarını ve özgürlüğü konseptinde kullanır ise ya sürülmüş, ya hapis yatmış yada öldürülmüştür. Hala aynı ise durup bazı şeylerin iyi düşünülmesi gerekmektedir.

Ölen yazarlar veya şairler ülkemizde medeni seviyelere çıkmamız için gereken süreyi düşürecek insanlardı. İşte size savaş çığırtkanlığı yapan, paraya tapan, insan emeği ve sömürüsü hakkında bir kelime bile yazmayan yavşak hükümet yalakası sanatçılar ile tam tersi edebi eserler ile olaylara eleştirel yaklaşan gerçek entellektüel sanat camiası. Birisi sürgünde veya mezardadır, diğeri ise akşam rezidansına doğru yol almaktadır. Bunu göreceğimiz zaman gerçek medeniyete ulaşacağız sanırım.

Ümidim çok değil bu ülke adına. En azından benim ömrüm boyunca görebileceğimizi sanmıyorum belki bir iç karışıklık veya iç savaş neticesinde tekrar silkilenebilirsek birşeyler yapabiliriz diye düşünüyorum. Çünkü ne gerçek sanatçılarımız burada artık ne özgür düşünce isteyen halk o kadar hevesli. Zaten ortaya çıkan edebi eser kalitesinin 1940’lı yıllardan daha kötü olmasında bunun bir göstergesi.

Dayımın edebiyat hocasının 30 yıl evvel Fransa’ya gitmesinin, dayımında bir şekilde ülkesinde öğretmenlik yapacakken Amerika’ya 20 yıl evvel kaçmasının sebebini düşünmesi lazım ya biraz insanların. Neden gider bir öğretmen, bir şair veya ressam ülkeden? “Gitsinler defolup gitsinler” demeyle ülkenin odun kafalı yöneticiler ile yönetildiğini ne zaman göreceğiz? Atıyorum günümüzde ateist Bedri Baykam ülkeden gitse, ermeni sevdalısı diye nitelendirilen Orhan Pamuk kovulsa veya Fazıl Say’ı sopayla döve döve Rusya’ya göndersek bizim ülkemiz kazanmış mı olacak? Ülkesinin doğru yanlış eleştiren bir şeyler ortaya koyan adamlarının olmaması bizi nereye götürecek? Nereye götürdüğünü geçmişte bunu yapan ülkelerin başlarına gelenlerden görüyoruz. Saygılarımla..

Yoksa Yenilenebilir Enerji Kaynağı Mı?

İki sene evvel ilk yazılarımdan bir tanesinin konusu enerji ile ilgiliydi ve iki kısımdan oluşuyordu okuyanlar hatırlayacaktır. Yine o sayfada yorumlarımda Arda arkadaşım nükleer santralin atık problemine değinmiş ve bunun hala tam anlamı ile düzeltilemediğini anlatmıştı.

Şimdi yeni Türkiye için madem öyle bu enerji konusunu da tekrar denk gelince araştırmak istedim. Enerji biliyorsunuz her şeyi ifade ediyor aslında. Daha doğrusu her şeyin temeli dediğimiz maddenin oluşumunu enerji sağlıyor. Enerji Bakanımızın Soma madenlerini ziyaret ettikten sonra çok beğenip sahibine plaket verdiği sırada İsviçre’de o çok ünlü Cern Laboratuvarında yani Avrupa Nükleer Araştırma Merkezinde tanrı parçacığı adında bir şey bulundu. Bu enerjinin maddeye dönüştüğünü ispatlayan şey olarak literatürlere girdi. Yani kısaca maddelerin bir enerjiden meydana geldikleri ispatlandı.

Hede Hödö Makinası

Bu kısa bilgiden sonra bizi ilgilendiren bizim bildiğimiz asıl enerji olayına girelim bakalım. Nereden çıktı falan demeyin ülkemizin enerjiye harcadığı para son 5 yıl içerisinde 250 milyar dolar civarında! Şaka değil cidden bu denli bir ihtiyaç içerisindeyiz ve bu ihtiyaç yıldan yıla hızla o kadar fazla artmakta ki nasıl çevireceğini bizim Enerji Bakanı kara kara düşünüyordur belki. Gerçi ne düşünecek maden göçüğü fıtrattan, elektrik kesintisi kediden denir geçiştirilir belkide. Nasılsa soran yok anasını satayım. Birisi demediği için “yahu bu enerji parası ödemeleri nedir arkadaşım?” diye. Neyse işte bu ihtiyaçtan dolayı neler yapılabileceği ile ilgili eski zamanda araştırma yapmıştık. Ben bundan yaklaşık 15 yıl evvel genç bir üniversite öğrencisi iken araştırmalarımda (bazı arkadaşlarım ile beraber) nükleer enerjinin bizim ülkemiz için yakın gelecekte tek çıkar yol olduğunu düşünmüştüm. Açıkçası yakın bir zamana kadar da böyle düşünüyordum. Diğer temiz enerji kaynakları iyiydi hoştu da yatırım maliyetleri ve verimlikleri hem bizim ülke yatırımımız için oldukça pahalı hem de yatırım/üretim oranında da bizim beklediğimiz ihtiyacı karşılamıyordu. İşte enerji yazımı bu sebeple yazmıştım. Nükleer santral 2000 yılında yapılması gereken bir şeydi. Zamanında yapalım diyene “solcular ülkeyi mahvedecek” denmişti sanırım sıra şimdi diğer tarafta olunca “sağcılar mahvedecek” nidalarıyla karşılandı bu durum.

Konuşuldu tartışıldı falan ama burada meseleyi adam gibi masaya yatırıp çözüm söyleyen olmadı. Sonu gelmez geyikler ve aşağılık duyguları, siyaset, çıkarcılık vs. varken tabi olmaz. 2000 yılında sorun ülkenin yakın gelecekte büyük miktarlarda enerjiye ihtiyacı olduğudur. Bu ihtiyacı karşılamak için dışarıdan enerji alınmak zorunda kalacaktık. Bu sebeple yatırım yapılmalıydı. Hem ucuz hemde yüksek enerji üreten bir şey olmalıydı. Bir çok sıkıntıya nazaran nükleer santral en uygun çözüm dedik, olmadı. Sonra yıllar geçti ve ülkenin enerji ihtiyacı arttı, artı..

AKP hükümeti baktı baktı mal gibi baktı afedersiniz. Enerji olayından dolayı yeterli üretim yatırımı yapılmayınca bizde bu enerjiyi dışarıdan karşılamaya çalıştık haliyle. Elektriğimizin yarısından fazlasını doğal gaz ile ürettiğimiz gerçeği ortada duruyor. Peki hükümet ne yaptı? Yalan yok onlarda kısa vadede nükleer santrale yöneldi. Analizler incelemeler yaptılar falan. Ne oldu ya nükleer santral işi diyeniniz var ise iki nükleerin yakın zamanda yapılacağını söyleyelim. Beğenin beğenmeyin bu santraller lazım dayı. Ha bunu diğer her projelerinde olduğu gibi “ister yaparız ister yapmayız” şeklinde anlattıkları ve çatıştıkları için hükümete kızdım açıkçası.

Yalnız merak ettiğim bir şey var bu konu ile ilgili. Yapılacak olan bu iki santralin elektrik oranları falan belli yani. Madem nükleer işine giriyoruz ve yakın zamanda başlanacak çalışmalara neden doğanın ebesinden ağacı ormanı katleden HES projelerini yapıyoruz? İşte bunu anlayamıyoruz gerçi anlıyoruz muhtemelen rant var o projelerde başka bir şey olduğunu sanmıyorum. Peki neden sanmıyorum? Kötü niyetli miyim lan yoksa ben. Hayır öyle olsam nükleerin gerekli olduğunu söylemezdim. Bu başka bir şey çünkü rant var. İşte ağacı keserek HES yapımının gereksizliğine dair ilk örnek zaten yapılacak olan nükleer santrallerdi. İkincisi ise bizim 2000’li yıllarda araştırdığımız ve çok hoşlandığımız güneş ve rüzgar enerjilerinin artık verimlerinin artması ve yatırım maaliyetlerinin iyice düşmesidir. Nereden anlıyoruz? Şuradan anlıyoruz; Almanya (ki gidenler bilir) oldukça güneşsiz ve bu yatırım için uygun olmayan bir ülke konumunda olduğu halde bu enerji işine son  yılda inanılmaz yatırım yapmış.

Avrupa Güneş Haritası

Nükleer enerji istemeyip bunu protesto eden kişilere başbakanımızın “madem istemiyorsun enerjiyi kullanmazsın, ister kullanırsın ister kullanmazsın yahu bunu seçmekte özgürsün” dediği peşinden de bir yazarın “istediğin gibi protesto ediyorsun ve kullanıp kullanmamak senin elinde hala özgürlük istiyorlar” diye yazdığı yıllarda yani bundan yaklaşık 2 yıl evvel Almanya bu işe ciddi anlamda soyunmuş beyler. Hemde öyle böyle soyunmamış. Bu tip enerji için destek paylarını her MW için 2010’lu yıllarda 600 dolara kadar çıkartmışlar. Şimdi bu pay yatırımlar fazlalaştığı için 160 dolarlara kadar düşmüş (bizde 133 dolardır). Şu an Almanya’nın kurulu yatırımı 37000 MW civarında. Bizde ise 20 MW (yirmi)…gülmeyin lan 🙂

Yatırım maliyetleri ise zamanla düşmüş çünkü Çin bu piyasayı görmüş ve yüklenmiş durumda. 1 kWp için yatırım maliyetleri 2010 yılında 5000 EU civarlarından şu anda 2015 yılı başı itibari ile 1000 EU civarına kadar düşmüş ve hızla aşağıya iniyor.

Ülkesel bazda güneş radyasyonu oranlarına bakarsanız Almanya’nın aslında hiç güneş görmediğini anlarsınız. Yani adamlar güneş göremeyen ülkelerine gitmiş güneş enerjisi veya rüzgar enerjisi santrallerini kurmuş. Biz aynı tesisi ülkemizde kursak 3 katı enerji elde edebileceğimiz halde yatırım yapmıyoruz. Gidiyoruz nükleer enerjiye veya HES tipi şerefsiz enerjiye yöneliyoruz? Neden Almanlar güneş radyasyonu olmayan yani güneş ışığı gelmeyen ülkelerini güneş panelleriyle döşemiş iken (şu an ülkelerinin %35 civarını bu enerji ile karşılıyorlar) biz diğer enerjilere yöneldik? Verimsiz enerji kaynağı desen artık değil. Çünkü Almanya’nın yaptığı bu yatırımları biz ülkemize yaparsak onların ürettiği enerjinin tam üç katını elde ediyoruz yani enerji ihtiyacımızın (sıkı durun) %55’ini karşılıyoruz!

Çoğu Alman Bilim Adamı Türkiye’nin Yapacağı Büyük Hava Alanının Alman Ekonomisine Açacağı Yarayı Tartışıyorken Görünüyorlar (Arada da enerjinin maddeye dönüştüğünü bulmuşlar ama o çok şey değil)

“Olm havalar kapalı olunca ne yapacağız mum mu yakacağız?” diyenleriniz olacaktır. İşte arkadaşlar başbakanımızın çok sinirlenip “one mininuts” dediği yıllarda Avi Brenmiller isimli bir yahudi Almanların bu atağını göğsünde yumuşatarak araştırmalarda bulunmuş ve bir şirketi kurup yönetimine geçerek bu konu ile alakalı çalışmalar yapmış. Adam “bizim sistem ile öyle kapalı hava yağmurlu hava yok dayı o eskidendi artık kuruyorsun açıyorsun sıcak suyu” diyerek gelinen noktayı övmüştür.

Fazla dallandırmayalım arkadaşlar. Almanlar güneş olmayan şehirlerini panellerle döşeyip enerji ihtiyaçlarının yaklaşık 1/3 civarını bundan karşılıyorlar ve biz onlarla aynı yatırımda kendi enerji ihtiyaçlarımızın 2/3 civarını karşılayabiliyor isek neyi bekliyoruz? Yatırım maliyetleri sıkıntısı Çin’inde devreye girmesiyle atlatılabilir ve Almanya’nın yatırımlarından çok daha ucuza bu enerjiyi ülkemize sağlayabiliriz.

Peki ben oturduğum yerden bunları araştırıp bulduysam bu Enerji Bakanlığı ve çalışanları ne yapıyor dayı? Nasıl projeler üretiyorlar? Yatırım planlamalarında dünya ülkelerinde Almanya buna yönelmiş iken son 10 yılda bizim armut kafalılar bunu neden hiç değerlendirmeye almazlar da iki nükleerin yanına HES adı altında ağaç katliamını eklerler? Sebep belli ki dediğimiz gibi ortada kazılması, kesilmesi ve döşenmesi gereken borularıyla büyük bir rant var sanırım.

Başka bir enerji programıyla tekrar görüşürüz inşallah..

Dünyanın Binbir Hali

Ara verdiğimiz yazılara konu çok olsa da yazamaya hevesim olmayınca yürümüyor burası söylemiştim. Birde anlat anlat aynı arkadaşım 🙂

Yakın zaman içinde CNN Türk kanalı Emin ÇAPA sunumunda Dünyanın Binbir Hali isimli bir programa başladı. Zamanınız olduğunda en baştan izleyebileceğiniz bölümleri ciddi anlamada kaliteli. Tabii CNN nasıl böyle bir olaya el atmıştır ve program ne kadar devam eder bilemiyorum ama yani gittiği yere kadar izlenmesi lazım. Emin bey artık İzmit’li olduğundan sanırım adabazarın hafif esintilerine ve cesaretine sahip olarak yapıyor programlarını. Kendisine buradan hem teşekkür ediyorum hemde çalışmalarına devam etmesini diliyorum.

Programın konusu çok önemli tabii. Türkiye gündeminde konuşulan maddelerin yerine dünya gündeminden veya kendi yaptığı bilimsel bir araştırmadan yararlanarak bir içerik oluşturulmakta. Oluşturulan bu içerik genellikle istatistik veriler ile desteklenerek grafiksel veya yüzde metotlarıyla sunumu yapılmakta. Programın diğer özelliği de diğer dünya ülkelerinde konuşulan önemli gündem maddelerini de bazen anlatması. Genelde bunlar bilimsel bir araştırma veya proje şeklinde. Yani özetlersek eğer bilim teknik falan okuyorsanız eskiden ilk sayfalarında böyle küçük küçük yapılan araştırmalardan bahsedilirdi. Kah arkeoloji kah tıp veya kuantum olsun.. İşte böyle bir tat var yani.

Ayrı olarak programlarında Türkiye’nin diğer ülkeler ile değişik kıyaslamaları ve eleştirileri de yapılmakta ki zaten hükümet için sıkıntı yaratacak tarafı belkide budur. Gerçi eğitim ve ülkemizdeki düzeyinin kıyaslanması ile ilki programını arkadaşlarımız ile izlerken anlattığının pek anlaşılamadığını da söylemek zorundayım. Hani anlattığınız karşınızdakinin anladığı kadardıra geldi olay. Emin bey ülkemizin “imam hatipler mi yoksa genel liseler mi olmalı?” geyiğinin dışına sıyrılıp aslında eğitimde sorunun temelde başörtüsünde değil komple bir kalite bozukluğunda olduğunu anlatmak istemiş ama yani anlayana hacı…

Sonda yazmayayım bari eleştirilecek yönü bu belkide programın. Birde başta ülkemizin gündem maddeleri işleniyor gere yok hiç işlemeye zaten saçma sapan şeyler. Yani hani bir yazı yazmıştım ya ben Uğur MUMCU ile ilgili geçmişte onlarıda okuyun arada özenle buldum derledim neyse.. Uğur bey bir gün tiyatroya gitmiş seyretmeye. İşte emekçi çalışanların sömürüsü ile ilgili bir oyunmuş. Oyun bitmiş şak şak alkışlar falan. Alkışlayanlara ve oynayanlara bakınca bir şey fark etmiş MUMCU. Oyunun amacı nedir? Sermaye ile emeğin sömürüsünün altımı. Peki kime anlatımı arkadaş demiş? Oynayanlar tiyatrocu oyuncu insanlar. Zaten entellektüel kişiler. Peki seyredip alkışlayanlar kim? Gazeteci, doktor, mühendis, avukat… Peki kime neyin gösterisi yapılmakta demiş! Daha doğrusu anlatılanların ulaşması gereken insanların belli bir eğitimde olması lazım. Adam kitap okumuyor ise, gazetede yazıları takip etmiyor ise veya tiyatroya gitmiyor ise bu köle düzeni nasıl anlatılabilir bu insanlara?

Tabi biraz geniş perspektiften bakmış olaya ama bu programlarda da böyle sanki. Hükümetin açıkladığı “Türkiye 2023 yılında dünyanın en büyük 10 ekonomisinden bir tanesi olacak!” lafının nasıl büyük bir balon olduğunu istatistiki veriler ile açıklamış mesela Emin bey. Açıklamışta kime açıklamış? İzleyenler anlamışlar mı ben pek emin değilim. Hele ki aralarda böyle “Hong Kong meydanlarında göstericiler daha çok demokrasi için gösteri yapınca polis sert müdahele etti. Sonra buna tepkiler olunca sert müdahele edenler görevden atılmış yaa..” falan deyince birileri “demek böyleymiş” deyip aydınlanır mı? ampul gibi… ne diyelim inşallah maşallah. Kendimiz çalıp kendimiz oynuyoruz sanki. Gelişmiş ülkelerde (ekonomik gelişmiş olanlarda değil) iş kazalarında maden kazasında 18 kişi öldükten sonra ÇSGB çıkıp “maden kapatacağız deyince 50 kişi devreye giriyor” derse yer yerinden oynar. Bizde bunu anlama kapasitesi ne yazık ki yok Emin bey. Yani demek istediğim grafikler falan çok güzel ama anlamazlar belki daha sade ne bileyim işte.

Konumuz çok dağıldı. Yine bu programdan esinlenerek nasıl kızdım bizim millete yine. Hani “kağıt üzerinde” ve “yalancı” bir hayat yaşıyoruz ülkemizde. Eskisi gibi de değil. Yurt dışlarında tanıdıklarımız var, internet var falan yemiyor kimse en azından üniversite okuyan ve araştıran kesim yanlış olmasın. Üniversite okuyup mal gibi her söylenene kafa sallayanlar değil. Nasıl yalancıyız? Daha önce dinsel olarak yazmıştım bir ara. Hani lafa geldiğinde bizim dinimiz ise konu vay efendim vaydır. “En hoşgörülü din bizim dinimizdir” veya “efendim en temiz din bizim dindir” hani duymuşsunuzdur ya her yerde işte kültürümüz içinde aynı şeyler söylenir “biz çok misafirperveriz” falan “hoşgörü, saygı, sevgi” üçgenleri oluşur. Yakın arkadaşınız gelir “olm bu yabancılarda aile diye bir şey yok. 18 yaşına gelince evden gidiyorlar. Hem ne yaptıkları belli değil sevişiyorlarmış, içki sigara uyuşturucu allahtan bu ülkedeyiz ha” falan anlatır böyle. Mesela almanlar pistir. Kalabalıkta “port” diye osururlar ve evet tuvaletlerinde taharet musluğu yoktur!!! Yani bunlar temizliği de bilmezler.

Tabi bunların büyük çoğunluğu yalan olmak ile birlikte ya kültürel veya dinsel farklılıktır yada bizim aşağılık kompleksimizden kaynaklanmaktadır. Mesela misafirperverliğimiz bizim aşağılık kompleksimizden ileri gelir. Yabancı gelince böyle domalmaya hazır beklememiz incelenecek bir hadisedir. Öyle misafirperverlik falan yoktur ya. Anadolu köylerinden bazılarında vardır onlarda yok oldu gitti. Dinimiz belki tasavvufi olarak yorumlanır ise hoşgörülüdür denilebilir. Ama gerçek anlamda tam anlamıyla merkezi mezhepçi ve hoşgörüden yoksun olarak yaşanmaktadır. Farklı mezhepten ve kültürden olanlar kalabalık olmadıkları yerlerde saklanmaktadır. Aile ortamı ise yabancı kültürünün farklılığından kaynaklanmaktadır. İçki, uyuşturucu ve küçük yaşlarda cinsel hayat övünülecek şeyler elbette değildir ama adamlar zaten bunlar ile mücadele etmektedirler. Sen başkasının zaten mücadele ettiği şeylere laf sokacağına kendi ülkende yapılan çocuk evliliklerini, kadın cinayetlerini engellemeye çalış. Adam hala “çok eşli evlilik neden olmasın?” diye düşünüyor ve kadına tv sehpası muamelesi yapıyor kendi ülkesinde ondan sonra “yok aile yapısı bozuk”. Ulan yalancı pezevenk asıl sende bozuk! Gt kadar ev için kardeş kardeşe küsüyor, arsa paylaşımında oğlu babasını bıçaklıyor, ensest ilişkide dünya liderleri arasındayız ondan sonra “aile yapısı bizde sağlam” heaa sağlam. Din bezirganlarının yaptıklarını görüyoruz işte etrafta ki fırsatını bulsa millet onlarda yapacak belli.

Peki temizlik ona demeli? Allah’tan müslüman gibi yaşayanlar abdest falan alıyorlar da arada temizlik oradan yürüyor biraz. Ne giyim ne koku bir şey yok. Çevreye yediği şeyin poşetini atıyorlar, yere tükürüyorlar, parka işiyorlar… Geçen sahile gittim taşlarda oturayım gölü seyredeyim diye pislikten midem bulandı. Arkadaşım doğum gününü kutlamış pastayla, yanında kola içilmiş plastik kaşıklar tabaklar. Yandan çekirdek kabukları ve öyle atılmış poşetlerle beraber gitmişler. Şimdi ben senin doğduğun günü …… Sonra adamların temizliği bizden aldığı yalandır. Daha doğrusu tarihseldir. Medeni bir ülke isen bilim adamın ilim adamın var ise zaten bir şekilde uyarılırsın temizlikte. Geçmiş orta çağ zamanını diyorsan evet bizden temizlik namına bir şeyler öğrenilmiştir ama bu sadece kültürel alışveriştir! O zaman medeniyetin merkezi Yunanlılardan mı öğrendik her şeyi biz? Sçtığınız ve “taharet musluğu yok olm” dediğiniz o tuvaleti kim bulmuş? Neyse ya boş verin şimdi konuşsam yol olur.

İşte bu konu ile ilgili bir programı vardı Emin beyin. Yaşanılabilir ülke ile ilgili. İşte istatistiksel araştırma neticesinde ülkeleri ve şehirleri değişik kriterlere göre sıralıyor. Çevre, Konut, Yönetime Katılma vs. değişik şartlarda sıralamış. Sıralamayı programı izlerseniz görürsünüz zaten OECD araştırmasından almış. Yani büyük ekonomiye sahip ülkeler bazında yapılıyor falan.

İşte arada da insanlara soruyor nerede yaşamak istersiniz? Yani sizi bıraksak nerede yaşarsınız. Daha doğrusu Emin bey soramamış doğru soruları da peşinden. Soruyorlar “seçme şansınız olsa nerede yaşarsınız?”. Soru basit yani. Değişik yörelerden elemanlar cevaplıyor genelde hepsi aynı “Kanada’da yaşarım sağlık yönünden güzel ve özgür bir ülke” diğeri “İsveç’te yaşarım çünkü yolsuzluk yok” beriki “ben avustralyada yaşarım veya Fransa’da üniversite bedava ve seçilebiliyor” diyor.

Şimdi sorsak vatanımız nasıl falan memnuniyetiniz nedir diye. Hani mutluluk istatistikleri falanda var. Arkadaş herkes mutsuz ülkede. Topluyoruz çıkarıyoruz bunları. Sorunca “en güzel kültür bizde, Allah’tan müslümanız ve iyi ki Türküz” ama bunları sormadan “nerede yaşarsınız izin verilirse” diye soruncada o gavur, o aile içinde düzeni olmayan uyuşturucu bağımlısı, içkici seks düşkünü, pis ve aşağılık toplumun göbeğine gitmekten de hiç çekinmiyoruz ama. Bunun iki açıklaması olabilir; İlki bahsettiğim aşağılık kompleksimizden dolayı çok iyi bir yer zannediyoruz buraları (haklılık payı da var hani). İkincisi ve bence ağır basan bildiğin göz göre göre yalan söylüyoruz kendimize ve çevremize.

Ya mesele parti mesele değil burada. Cidden sanırım psikolojik bir durum. Olmayan şeylere karşı geliştirdiğimiz bir savunma mekanizması sanki. “olm adamlarda taharet musluğu yokmuş yaa” deyip 0n gün banyo yapmayan adamları görünce inandım buna. Söylenilenin tam tersi bizden var hemde hepsi. Artı rüşvet, saygısızlık, düşüncesizlik, anti demokratik yapı falan. Yine komik olan ise soruya verilen cevapların hemen hemen hepsi “daha özgür ve demokratik bir ülke olduğu için” gitmek istiyor oralara. Ulan hükümet belli aldığı oy belli işte. Sarayına çıkar yakında demiştim başkanımız bildiğin çıktı ya lan ona şaşırdım ben. Ülkede yaşıyorsak artık şaşırmamak lazım sanırım.