Bayram!!

Ya aslında bir Mumcu yazısı daha ekleyip biraz daha güzel bir analize girmek istiyordum ama dün yaşananlardan sonra onu sonraya atmaya karar verdim. Herkesin bildiği gibi, gerçi herkesin bildiği de yok ama dün cumhuriyet bayramının 89. yıl dönümü kutlandı daha doğrusu kutlanmaya çalışıldı belki de.

Açıkçası çok sinirliyim şu anda. Olayların bitiminden itibaren yorumları, açıklamaları dinledim ve okudum. Olayın siyasetine hani çok girmek istemesekte giriyoruz yani ucundan. Muhalefet; olaylarda çoğu bu tip laikti, cumhuriyetti tarzı kutlamalardaki fırsatı değerlendirip tam kadro yerini alırken, iktidar; her zaman ki gibi kutlamaların ne anlama geldiğini sanırım bilmediklerinden bunlara katılmayıp “efendim bayram hepimizin bayramı, cumhuriyet hepimizin cumhuriyeti ama işte provekatif helölö” tarzı açıklamalar ile bizi daha doğrusu hem bizi hem kendilerini kandırdıklarını zannediyorlar.

İlk önce çuvaldızın iğnesini cumhuriyet ve bu tarz bayramları kendi tekeline almaya çalışan muhalefete batıralım. Yapmayın beyler, etmeyin böyle. Geçmiş yakın tarihimize bu tip tekelleştirme hareketleri hep tekelleştirilen şeylere zarar verdi. Dönüp bakalım isterseniz; milliyetçilik, dindarlık, laiklik, cumhuriyetçilik, müslümanlık, dinsizlik, mezhepcilik vb soyut veya herkesin birden fazla sahip olacağı değerler tekelleşti siyaseten. Bu manalar emeller doğrultusunda kullanıldığı için ilk önce yıprandı, sonra zarar büyüdü ve anlamları kaybolmaya başladı. İnsnalar anlamsız bir bilinçaltıyla bu değerlerden çevresi, partisi, görüşleri yüzünden uzak durdu ve sanki doğal birşeymiş gibi değiştirilemez doğru olarak kabul etti.

Mesela muhalefet partisi laikçiliği esir etti son yıllarda kendine, cumhuriyeti de benzer şekilde. Birileri milliyetçiliği esir etti, birileri müslümanlığı esir etti. Bırakın bu ayakları artık, bırakalım bu tip eylemsel şeyleri. Belki bu bayramda çok olmadı ama çoğunda oluyor. Ve bayraklarıyla sokaklara çıkamıyor hükümet yandaşları mesela. Kafalarında farklı bir düzen olabilir ama bu başka bir şey be kardeşim. Bayramını kutlayamıyor adam partisinden dolayı iyimi! Çünkü provakatörler aşağıda, çünkü anarşistler sokakta efendim olmaz. Muhalefet bayramı yıpratıyor, laikliği sakız ediyor ve değerini düşürüyor. Atatürkü ise sağolsunlar bütün siyasi partiler tarafından defnedeleli çok oldu.

Bunlara ilerde değineceğim için derinleştirmiyorum. Ne anlatmak istediğimi belki yazılarımı okudukça anlayacaktır arkadaşlarımız.

Gelelim iktidar komedisine. Her kutlamayı “efendim bizimde bilmem neyimiz ama işte provakatörler” diyerek geçiştirmek artık inandırıcı gelimiyor bize. Gerçi iktidarın inandırıcılığını yitireli çok oldu ama olsun yani gelmiyor. Gerçekten de garip bir şekilde hala geçmişle alıp verme sorunu var. Muhalefetin bu çıkışlarını da bahane edip garip saçma olaylara sebebiyet veriyorlar. Yönetim beceriksizlikleri ise son yaşanan bu bayram ile had safhaya ulaştı.

 

Yukarıdaki resimde gördüğünüz ve anladığınız bir şey var. Büyük bir provakasyonun direğinden dönüldüğüdür. Bu kadar insanın karşında polis çıkartılmaz. Yani çıkartılır tabii ki ama bu olay ülkenin cumhuriyet bayramıysa, ellerinde Atatürk ve türk bayrağı var ise insanların yaptığınız geri teper. Ve televizyondan pişmiş kelle gibi “provakatörler/teröristler” laflarıyla zaten dolmuş insanlara birde su sıkarsanız, olmadı bunlar saldırmıyorlar dur bir de biber gazı atalım derseniz eeeee….

Açık söyleyeyim ben orada olsaydım kesin elimde ne var ise atardım polise, saldırırdım yani. Bunun eğitimi, bunun efendiliği olmaz. “ama hani sağduyu” olmaz. Kalem sallanacaksa yazarız, tartışılacaksa buyrun fikirlerimiz burada gelin konuşalım. Ama sen bana biber gazı su sıkacaksan ve sonra “ben devletin polisiyim” diyeceksen orada duracaksın arkadaşım. Hiç kimse veya kurum; yollarda bayramı kutlamaya giden otobüsleri bu sebeple durduramaz, arayamaz, kimlik soramaz. Atatürk ve türk bayraklı arabalar durdurulup “nereye gidiyorsunuz” denmez. Siz kimden emir alıyorsunuz a benim polis arkadaşlarım askerlerim? O üstünüze giydiğiniz üniformaları yırtıp atın lütfen. Adaleti sağlamak ile görevlendirilen siz topu “emirler böyle” diyerek sağa sola da atmamalı. Hadi diyelim geçtik sizde zurnanın son deliğisiniz size bu emri kim verir? Nasıl bir organizasyondur bu?

Hemen iktidar tarzı suçu “ankara valisinin işgüzarlığına” atsada olayın boyutu bunun ile açıklanamaz. Amasyadan kalkan otobüsü “sağlık sigortanız yok, yola çıkamazsınız” diyerek durduran polisi, Samsundan yola çıkan atatürk ve türk bayrağı olan taksiyi “kar lastiğiniz yok” diyerek durduran jandarmayı Ankara valisi mi organize etti?

İktidarın dikkat etmediği şey, resimde 20 bin kişinin içendeki polislerin linç edilebileceğidir. Bu ihtimali nasıl düşünmezler. Halkın gözü dönüp saldırsa orada polis kalır mı acaba? Böyle bir olayın sorumlusu olarak muhalefet ve iktidar oturup karşılıklı çay mı içecekler?

Gerçekten inanılmaz bir ülkeyiz. Bir yandan demokrasi olarak, insan hakları olarak alacağımız çok yol varken, diğer yandan ise gerçekten bir iç çatışma ortamlarına karşı hoşgörülüyüz. Nereye kadar devam eder bu bilemiyorum ama ilerisi hiç iyi ışıklar vermiyor. “Cumhuriyetin bekçisi” kalabalığı kaba kuvvetle bastırılmadan yok olamayacakmış gibi. Dönüşümler ve devrimler yavaş yavaş yok edilir belki ama bir yerden kırılır ve işte o zaman neler olur bilemiyorum ben.

Bir hopa olayı yaşandı zaten, ikincisi bence budur. Ve yine görünen bir şey var ise, iktidarı kaybedeceği gün vay iktidarın yandaşına… Çünkü muhalefet hiçte demokratik bir çözüm reçetesiyle geleceğe ışık tutmuyor bu açık. Buda farklı bir tartışma konusu olacaktır bizim için..

Reklamlar

I.Murad

Önceki yazıya buradan

I.Murad Ankara Savaşı Sonuna Kadar

1) Hamidlerden parayla alınan şehirler ve Germiyanın hem kızını hem toprağının alınmasıyla, Osmanlı devleti Karamanlılara iyice komşu oluyor.

2) Karamanlılara I.Murad kızı Melek hatunu veriyor. Karamanlılarsa Osmanlının rumelide yayılmasını ve Hamidlerin parayla toprak satmasını çekememiş. İleride sürekli sınırı aşıp Osmanlıya saldırıyorlar. “Karamanın koyunu, sonra çıkar oyunu” da buradan gelmiş hadi vereyim yine bilgiyi. Karamanlılar birçok yoldan yıpratıyorlar Osmanlı devletini. Sırpları kışkırtmaktan, haçlılarla işbirliğine kadar gidiyor. {tabi ne yazıkki yine bazı tarihçiler karamanlıların bu hareketlerini şerefsizlik, hainlik, gayri müslimlik, sebepsiz yere saldırganlık olarak özetliyorlar tarihte. İyide adamlar zevkine saldırmıyorlar ya kardeşim, o zamanların en büyük beyliğiyken bunun eriyip gittiğini görüyor Karamanlılar. Osmanlı gittikçe büyürken Karamanlılar doğuyla uğraşıyorlar. Ki en önemli etken, Osmanlının yeterince kuvvetlendiği zaman kendi işlerini bitireceğinin bilinmesi. Osmanlı tarihte çoğunlukla kendisine saldırmayana saldırmasa da, bu ilerde arap topraklarını almak için Karamanlılara saldırmayacağı anlamını taşımıyor. Karamanlılar her fırsatta saldırıyor, fakat birçok kez politika/müslümanlık/rumeli saldırıları bu beyliği kurtarıyor}

3) Karamanlılar kıpırdanınca, I.Murad bunların üstüne yürüyor. Tarihin akışını değiştiren savaşta iki tarafta da 70 bin askerin olduğu görülüyor. Fakat savaşlarda tecrübeli osmanlı komutanları ve yanlarındaki sırp, bizans, rum, bulgar kuvvetleri savaşın kazanılmasını sağlamış 1387. Karamanlılar asker vermeyi ve vergiyi kabul ediyor

I.Murad

4) İşte bu savaşla Anadolunun en kuvvetli beyliğini yenen Osmanlının sesi iyice duyulmuş

5) Bosna kralı, Karamanlılarla savaşan Osmanlıya karşı hemen harekete geçip macar, sırp, bulgar krallarıyla konuşuyor. Casuslarıyla bunu haber alan I.Murad hemen rumeline hareket ediyor. Bulgarlara uç beyleri birleşmemesi için saldırılar yapılıyor. Anadolu beyliklerinden askerler alınıp Kosovaya gidiliyor. Düşmanın daha fazla olduğu savaş kazanılıyor 1389

6) I.Murad galibiyetten sonra gezerken Miloş tarafından hançerleniyor. İşte hikayeleri var, kesinliği olmamakla beraber bırakın ben müslüman olucam deyip padişahın eteğini öperken hançerliyor deniyor vs. Tabi orda parçalara ayrılan Miloşunda Kosovada daha sonra türbesini yapıyorlar bizim türbenin karşısına sanırım. Ağır yaralanan padişah hemen çadıra götürülüyor. Devlet erkanınında kararıyla çadıra oğlu Yıldırım Beyazıd çağırılıyor ve padişahlık ona bırakılıyor.

7) Savaşta yine kahramanca savaşan büyük bir asker olan diğer oğlu Yakup düşmanı kovalıyor tabi o sırada. Dönüşünde çadıra çağırılıyor. Zafer sevinciyle çadıra giren Yakup Bey boğduruluyor.

8) 29 yıl hükümdarlık yapan I.Murad, 37 savaş yapmış ve hepsini kazanmıştır. Mükemmel bir komutan olup, avrupadaki karışıklıklardan fevkalade faydalanmıştır {söyledik karışıklıkları}. Osmanlı onun zamanında imparatorluk olmuştur.

9) Daha sonra imparator Yıldırım Beyazıd yenilenlerle vergi ve asker verme karşılığı anlaşmıştır. Ayrıca kızı Marya yıda almıştır.

10) Anadoluda I.Murad ın ölümüyle isyanlar çıkmıştır. Karamanoğlu başta, Hamid, Aydın ve Germiyanlarda katılıyorlar. Yıldırım hepsine ayarı verip vergiye bağlıyor. Bu seferlere sırp askerleri ve bizans askerleride katılıyor.

11) Macar kralı bulgarlarla işbirliği yapıp ayaklanıyor. Bunların üstüne giden Yıldırım bulgarların başkentini alıp ortadan kaldırıyor.

12) V.Yuannisin ölümüyle, oğlu Manuel topuk yaparak İstanbula gidiyor. Yıldırım kendisinden izin alınmadığı için istanbulu bahaneyle muhasara ediyor 1391

13) Anadoluda yine karışıklık çıkıyor. Kadı Burhaneddin ile mücadele oluyor. Yıldırım, oğlu Çelebi Çehmeti oraya gönderiyor. Amasya, Tokat, Merzifon, Osmancık dolayları alınıyor, Çelebide orada kalıyor 1393

Sonraki yazıya buradan

İlericilik

Yukarıdaki sözün üzerine belkide bu yazı oturacak. Faceden küçük bir iki konuşmaya da cevap olacaktır. Aslında konu belli. İlerde de birçok kez değineceğimiz “demokrasinin” anlamının iyi anlaşılması. Özgür bir toplumun, kendi istediği gibi yaşaması ve istediği gibi yönetilmesi en doğal hakkıdır elbette. Lakin olay farklı, durum farklı. Bu cümleyi söyleyip “saygı” beklemekte, bazı şeyleri görmezden gelmek demek. Çünkü, demokrasi ancak özgür bireyselliğe erişmiş toplumların yaşadığı sistemlerde işler.

Kapitalizm dediğimiz, dünyada yeni sömürge sistemini bu “özgür demokrasi” maskesi altında piyasaya sunmaktadır. Olayı fazla genişletmeden, tartışılması gereken konuya odaklanmak gerek diye düşünüyorum.

Cehalet ve cahil toplumun gidişatı, kimlere göre cahil, neye göre bilgili vs. konuları netleştirmemiz gerekiyor ilk önce.

Cehalet, kişinin ya kendini geliştirmesiyle yada eğitim almasıyla mümkün azaltılabilir. Bunun temeli kitap okumak, araştırmaktır. Cahillik dediğiniz olgunun içine birçok şey katılabilir. Aslında burada söylenilmek istenen, kendi partilerine oy atmayanların cahil olduğu değildir. Cahillik, zeka seviyesi, adalet vb. soyut kavramlar kişiden kişiye değişmez. Bu tip kavramların evrensel doğruları vardır. Demokrasi bilincine sahip özgür ülkelerde insanlar haksızlıkları dile getirir, yanlışa yanlış der, sesini duyurmaya çalışır, ırk, dil, din ayrımı, mezhep ayrımı yapmaz, hiçbir kurumun güdümünde, hiçbir sivil toplum örgütünün peşinde düşünce ve fikirlerini değiştirmez. Eğer bunlar sağlanamaz ise; yani kişi ailesinden, çevresinden, eğitiminden ırk, dil, din ve mezhep ayrımı yapmayacağını öğrenmemiş ise, haksızlığa sesini çıkartmaktansa “başıma bir şey gelir” diyerek susuyor ise, ekonomik özgürlüğüne sahip olamaz ve bazı yasal/yasal olmayan örgütlerin peşinde mecburen de olsa gidiyorsa bu toplum ilk önce “özgür halk” tanımına uymaz zaten. İşte, ülke aydınları dediğimiz kişilerin, bu toplumsal bilince erişmemiş halk temeline bunları anlatması, kimin doğru kimin yanlış söylediğini bu insanlara söylemesi gerekir.

Peki ne yapacağız? Toplumda ki aydın diye nitelendirdiğimiz kesimin görevi bu. Belki çok geç kalındı, ama anlatmaya devam etmek lazım. Fakat bunu üstten bakarak değil, “siz salaksınız ulan” diyerek değil yanlarına giderek yapmak lazım. Karşıda duran sosyalist partilerin en büyük yanlışı bu geçmişte, hala da devam ediyor. Tabii ki bu yanlış tek taraflı değil. Halk temelli eşit bir sistemi istemeyenler, sistemi kendi istedikleri gibi kurarak işletiyorlar. Kavramları tersine çeviriyor, neyin doğru neyin yanlış olduğunun anlaşılamamasını sağlıyorlar. Bunlar bilerek yapılıyor ve ellerinde bir koz olarak insanların akıllarına bunları kazımışlar. Laiklik dinsizlik olmuş insanların gözünde mesela, dindarlık yobazlık olmuş, milliyetçilik ırkçılık olmuş. Demokrasi gibi özgürlük gibi kavramların anlamları unutturulmuş. “Özgür ve hür bir birey” dediğiniz zaman ne anlama geldiğini bilmiyor insanlar. Veyahutta tersi yapılmış dikkat edin buna. Tekelleştirilmiş bu kavramlar. Laiklik sanki bir guruba has bir şeymiş gibi davranıyor bazıları. Keza milliyetçilik, dindarlık farklı mı? Demokrasi laçkalaşmış, bunu yapanların sebepleri belli. Ve bu kavramları bilerek birbirlerine uzaklaştırmışlar. Sanki laik bir insan dindar olamayacak gibi, veya milliyetçi solcu olmazmış gibi.

Bunların nasıl işlendiğini yakın tarihi güzelce okuduğunuz zaman anlıyorsunuz. Bize düşen, hadi haddimize değil biz yazarız konuşuruz sağda solda aydın kesime düşen bunların nasıl geliştiğini anlatmak. Ama bir sorunumuz da bu. Aydın kesimimiz yok. Geçmişte yaşayan bazıları kesinlikle tek tek tespit edilip öldürüldüler. Nokta atışlarla öldürüldüler. Tekrar üzülüyorum ama işte küçük bir konuşmaya, iki karşı taraf içinde yazılan bir yazı. Yazının 1967 de yazılması ne kadar vahim, ne kadar üzücü bizim için.

Ve diğer bir üzücü konuda bir arkadaşımın ve yine bazı yerlerde konuşurken söylenen “siz çok zekisiniz, tepedesiniz ya, her şeyi biliyorsunuz ya size soracağız” cümlesi oluyor benim için. Hiç kimse her şeyi bilemez. Öğrendiğimiz şeyler paylaşılır, yanlışa yanlış denir. Genelde geçmişten ders alınmadığından çöker ülkeler. Bunun için konuşuruz tartışırız. “Bizim geçmişimiz belli bize bir şey olmaz” diye kendimizi avutuyoruz. Tarihte birçok devlet çöktü, köle oldu veya yok oldu. Nerede Roma İmparatorluğu, Macarlar nerede, Moğollar, Selçuklular, Osmanlılar, Aztekler, Mayalar… Hepsi ya tarihten silindi, ya da yok olma eşiğinden dönmüş ülkeler, toplumlar. Yaptıkları yanlış adımlar yüzünden çöktüler. Bu yanlış adımları neden fark etmediler peki? Ne oldu da kültürleri, dinleriyle beraber kayboldular?

İşte bu sebeple anlatılanlar bir toplumsal bilinç içindir. Yazılanların amacı budur, söylenenlerin hedefi budur. Bir kişi için saatlerce konuşulmalı. Geçmiş saplantıları bir kenara bırakıp, tarihten ders alarak ama hesap sorarak değil rotamızı çizmeliyiz. Sözü yine Uğur beye bırakıyorum saygılarımla;

Her siyasal düşünce, kaynağını halktan ve onun yaşama savaşından almalıdır. Kendi kültürüne sırt çevirmiş, kendi halkının duygu ve yaşantı özellikleri ile bağını koparmış düşünceler, bir aydın bilmişliğinden öteye bir anlam taşıyamaz. İlericiliğin, devrimciliğin, solculuğun ilkesi ancak ulusal yapı içerisinde, eylemde, tutumda, düşünüşte saptanabilir.

Tükiye’de oldum olası, siyasal ve toplumsal kavramlar hep ters anlaşılmıştır. Sanılmaktadır ki, batılı gibi yaşayan, güzel dans eden, son moda elbiseler giyen, görgü kurallarını çok iyi bilen ilericidir. Tanzimatlarda Fransızca konuşan, Fransız edebiyatını bilen, meşrutiyetlerde alman subayları gibi bıyık bırakanlar “ilerici” olurlardı! Büyük Atatürkün devrinde kısa bir dönem kendimize dönme yollarını aradık. Çok partili cici demokrasi devrinde ise, Tanzimatların Fransız, Meşrutiyetlerin alman hayranlığı yerine Amerikan hayranlığını benimsedik. Şık hanımefendilerimiz Amerikan pazarlarından külotlar almayı yaşamlarının gerekleri saydılar. Kızlarını Amerikan gavurlarına veren anneler “şirin” damatları ile övündüler. Toplumun her kesiminde Amerikanlaşma bir marifet sayıldı. Konuşmalarımızda, şarkılarımızda, davranışlarımızda hep amerikan toplumunun özelliklerini belirtmekten özel zevkler aldık.

Halkın “gavurluk” saydığı, “ilericilik, devrimcilik, solculuk” diye bildiği, bu ilkel burjuva özentisiydi. Bugün sosyalistlere “viskili sosyalistler” denmesinin izlerini burada aramak gerekir. Yoksul halka göre ilericilik, mutlu bir azınlığın kendi aralarında sürdürdükleri lüks bir yaşamın adı idi. Halk bu yaşama, kendi yaşantısıyla çeliştiği için karşıydı. Komprador burjuvazi ise halkın yaşama düzeyi değişmesin diye bu yaşamı, “ilericilik” olarak sunardı. Bu gerçekten, Türk basınında güçlü kalemler tarafından işlendiği gibi, yörüngesine oturmamış bir sınıf bilinciydi. Ama güçlük buradaydı; Halk komprador burjuvazinin yaşama düzenine karşıydı; ama halka göre bu suçun failleri “ilericiler” idi. Halka kimin kimden yana olduğu nasıl anlatılacak, halkın bu doğru, haklı duygu ve düşünceleri nasıl örgütlenecekti?

Özenti, sadece komprador burjuvazinin yaşantı düzeyine duyulan özentilerde değil, kendini ilerici sayan aydınların düşünüş kurallarında yatıyordu. Batı eğitimi görmüş, bu uygarlığın kültürü ile kafasını doldurmuş nice diplomalı, aydın geçinen kişiler; halkını hor görmekte bir müstemleke subayı gibi rahattılar. Bütün bunlar egemen sınıflar içerisinden çıkmış, egemen batı kültürünün koşullarına göre yetişmiş, kişiliklerini böyle bir ortamda biçimlendirmiş olanlara için belki doğaldı. Toplumsal kök, kendi sınıfsal niteliğini kendi bilinciyle koruyordu.

Ama bunun dışında, egemen sınıflarla çatışan, bunu açıkça söyleyenler; her türlü kusurdan uzak mıydılar? Onlarda da, eksik ulusal eğitimin, ulusal kök ile ilgilerini yitirişlerinin sonucu, devrimcilikle, ilericilikle, toplumculukla bağdaşmayan özellikleri yok muydu?…

Gerçekten halk için savaşanların halka her yönden yakın olmaları gerekir. Bu ise, eninde sonunda bir “entelektüel tercih sonucu” saptana strateji olarak değil, duygusal içtenliklerin bilgilerle güçlenerek oluşumu ile kazanılmalıydı. Sen Mişel’de sakal koyuveren, Sartre ile Albert Camus’un çalışmalarından birkaç sözcük aktaran, bir parça yozlaştırdığı varoluşçuluğu halka ilericilik, solculuk olarak sunanların, fildişi kulelerine çekilmiş Osmanlı şairlerinden ne üstünlükleri vardı? Batıyı en fazla taklit edenin en ilerici sayıldığı bir toplumda, sosyalist aydın da kendini bu saplantılardan kurtarmazsa halk büsbütün haksız mıdır direnmelerine?

Toprak sorunumuz, uygarlık sorunumuz, kültür sorunumuz nedir, hiçbiri araştırılmadan ileri sürülen bir söz, kendi kendini tatmin eden bir aydın budalalığından başka ne olabilir ki? Kasaba kahvelerinde ahkam kesen taşra avukatına kızdığımız kadar, hiçbir araştırma yapmadan basmakalıp saplantılar, hele sadece ben ilericiyim mantığı ile sıralayanlara da karşı olmak gerekir.  Solculuk, sadece ben bilirim aldatması ile kendi kendilerini kandıran bireyci eğitimi ile yetişmiş aydınların, kendi çevrelerinde ne kadar ilerici olduklarını ispatlamaya yarayan bir konu değildir. Ve bunun içindir ki, yoksul halk, Osmanlı ilericisini kendinden ne kadar uzak görmüş ise, bugünkü “sol geveze de” halkın duygu ve düşüncesine o kadar uzaktır.

Önce, kendi ulusal yapımızın özelliklerini bilmek zorundayız. “Bu düzen değişmelidir” derken, değiştirmek istediğimiz düzenin ne olduğunu ya da ne olmadığını tanımamız gerekir. Türkiyede adı etrafında kıyametler koparılan Köy Enstitüleri konusunda bizim ilerici geçinen aydınlarımızdan kaçı bu işin bilincine varmıştır. Sadece, bütün ilericiler köy enstitülerini tutuyor diyerek, bir futbol takımı tutarcasına ilericilik yapmadığımız cesaretle söylenebilir mi? Toplumun altyapısını kansız, ihtilalsiz değiştirecek olan Köy Enstitüleri için, binlerce türk öğretmeni dururken bir Kanadalı doçentin eser vermesini, davaları adına utanç verici bulmayan bir ilerici çıktı mı aramızdan?

Sol kültüre bir şeyler vermenin, sadece yabancı dillerden kitap çevirmek değil, temeli türk toplum yapısı içerisinde bulunan gerçekleri araştıracak uzmanlar yetiştirmek olduğunu artık kesinlikle anlamalıyız.

Hukukçusu, iktisatçısı, sosyoloğu, düşünürü, milli özellik ve kültürümüzü araştıran çabalar içerisinde topluma katkıda bulunmalıdır. Siyaset eğer bizler için, bir iktidar kavgasının hırsı ve bir “entelektüel tatmin” değilse…

Düşünceler, gelecek düzenlerin tohumlarıdır. Gelecek kuşaklar bu tohumların başakları ile büyüyecekler. Öyle ise, tohumların düşeceği, başakların boy atacağı toprağı iyi tanımak gerekir. Milli mücadelenin kanları ile yoğrulmuş topraklar, şimdi aydının alın terini bekliyor. Çünkü, milli kültürü, kültür emperyalizminin pençesinden kurtarıp milli temellere oturtmak ilericilerin bir görevidir. Özentilerden kurtulmanın ve gerçekten halka yakın olmanın tek yolu budur.

Kim 22 Eylül 1967